piątek, 26 lipca 2013

Rozdział 6

- Jaki rodzaj? - Justin szepnął w ciemności, podczas zjeżdżania w górę i w dół mojego ramienia. Myślę że on mówił tak cicho bo jeśli mówił by trochę głośniej, jego głos mógłby być szybki. Czułam się tak jakby zabrakło nam łez, obu nam, a to było szkodą dla naszego głosu.

Przytuliłam się do zagięcia jego szyi - Leukema. Rak krwi. - Leżeliśmy w łóżku hotelowym, oboje umyci i ubrani w piżamy, z całkowicie wyłączonymi światłami. Byliśmy dwiema złamanymi duszami., przywiązanymi do siebie aby poczuć się w całości.

- Kiedy? - Szepnął ponownie. Myślę, że on cały czas był w szoku. Nie utworzył żadnego kompletnego zdania u ciągu kilku godzin.

- Zdiagnozowano to u mnie kiedy miałam czternaście lat. Przechodziłam przez chemioterapię i to działało ponieważ nie odpuściłam. Ale półtora miesiąca temu nawróciło. - Szepnęłam, owijając moje ręce wokół jego tali, trzymając go mocniej.

Zaczął wozić dłońmi lekko w górę i w dół moich pleców. - Twój brat?

Pamiętam Steven. Justin musiał pytać dlaczego on kontaktował się ze mną tak często. - Nie chciał żebym wyjeżdżała. On chciał abym została i poddała się chemioterapii ponownie. On wciąż próbuje mnie do tego przekonać, tak myślę.

Chcę abyś poddała się chemioterapii - Justin powiedział.

Pokręciłam głową, łzy tworzyły się w moich oczach. - To boli.

Nagle uniósł rękę do mojego zapięcia i trzymał go mocno umieszczając to na jego bijącym sercu.  - To boli. - Powiedział jego pękającym głosem.

Skinęłam głową, łzy się wylewały, a moja ręka zacisnęła się wokół materiału jego koszulki. - Wiem, mnie też. Ale nie mogę Justin, powiedzieli, że to nie będzie działać.

On objął mnie i przyciągnął tak blisko jak to możliwe. - Sophia, nie wiem co robić.

- Bądź szczęśliwy. - Wyszeptałam. - Możesz być smutny kiedy się pożegnamy, dobrze?

A potem moje serce zamarło, ponieważ on się śmiał. To był krótki zdyszany śmiech, który trwał tylko ułamek sekundy i najprawdopodobniej był pozbawiony humoru, ale usłyszałam to. - Powiedziałem to do Ciebie w Nowej Zelandii.

Skinęłam głową, uśmiechając się przez łzy - Pamiętam.

Usta Justina znalazły moje w ciemności i przywarły do nich. Gdy odsunął się wyszeptał. - tak bardzo Cię kocham, Sophia.

- Kocham Cię. - Szepnęłam.

Po tym nic nie zostało powiedziane, ponieważ byliśmy wyczerpani. Moje opuchnięte oczy zamknęły się i odpłynęłam.


Obudziłam się na dźwięk włączonego prysznica. Wyciągnęłam rękę na tyle aby wiedzieć że Justina nie było w łóżku obok mnie. Westchnęłam i przewróciłam się twarzą do łazienki. Dwie minuty później Justin wyszedł, a gdy zobaczył mnie uśmiech na jego twarzy się rozprzestrzenił. - Dzień dobry, kochanie.

Widząc go szczęśliwego, było jedyną rzeczą na świecie w tym momencie, to sprawiło uśmiech na mojej twarzy. Nienawidziłam byś smutna, a on o tym wiedział. Był szczęśliwy dla mnie.
- Dobry.

Usiadł na łóżku i zdałam sobie sprawę że był w jeansach i bluzce z długim rękawem; strój z czego zdałam sobie sprawę że miał często na lotnisku. Zabrał niektóre z moich włosów z oczu i powiedział z uśmiechem. - Musisz wstać i się już przygotować.

Uśmiechnęłam się - Dlaczego?

- Ponieważ jedziemy do Belgii.

Moje brwi się zmarszczyły, ale uśmiech pozostał na mojej twarzy. - Dlaczego Belgia?

Spojrzał się na mnie tak jakby m zapomniałam o czymś oczywistym. Kiedy do niczego nie doszło, westchnął. - Ponieważ oni słyną z niesamowitej czekolady, Sophia.

Zaśmiałam się na jego zakończenie. - Dobry powód, Justin.

Śmiał się. - Powiedziałaś że możesz zrobić swoje dwie rzeczy gdziekolwiek. Dlaczego nie w miejscu z niesamowitą czekoladą?

Usiadłam i wzruszyłam ramionami. - Zgadzam się. Dlaczego nie?

Pochylił się i dał mi delikatny pocałunek, po czym wyszeptał. - Idź wziąć prysznic.

Wywróciłam oczami z uśmiechem, wstałam z łóżka i udałam się do łazienki.

kiedy byliśmy już spakowani udaliśmy się do holu aby się wymeldować. Uśmiech mężczyzny w recepcji trochę opadł kiedy zobaczył nasze torby. - Już wyjeżdżacie?

Zaśmiałam się lekko. - Tak jedziemy do Belgii.

Jego brwi się uniosły. - Dlaczego Belgia?

Justin westchnął obok mnie. - Czekolada? Dlaczego nikt nie pamięta o czekoladzie?

- Oh, tak. - Powiedział mężczyzna nieco zmieszany reakcją Justina.  -oni słyną z dobrej czekolady.

Śmiałam się z tej całej wymiany. - Czy możemy się wymeldować?

Skinął głową i stukał coś na swojej klawiaturze, a następnie zabrał nasz klucz. Uśmiechnął się kiedy skończył. - Cudownie było Cie poznać, Sophia. - Powiedział a potem szybko dodał. - Ciebie też Justin.

Uśmiechnęłam się. - Też było miło mi Cie poznać. Ale przepraszam. Powiedziałam wymagająco aby dowiedzieć się jak ma na imię. - nie wiem jak masz na imię.

- Oh. - Zaśmiał się - Przepraszam że przez ten cały czas się wam nie przedstawiłem. Nazywam się Sharon

Chichot opuścił usta Justina zanim zdążyłam go powstrzymać. - Sharon?  -Powtórzył do wyjaśnienia.

Mężczyzna zmarszczył brwi z najmniejszym uśmiechem. - Tak, Sharon.

Przygryzłam moją wargę aby powstrzymać się od śmiechu lub wybuchnięcia śmiechem. - Bardzo miło było nam cie poznać Sharon. Do wiedzenia.

Chwyciłam rękę Justina i wybiegliśmy z hotelu. jak tylko dotarliśmy na świeże powietrze, my podwoiliśmy nasz śmiech. - On - Justin wykrztusił - On miał damskie imię.

Skinęłam głową a łzy wylewały się z moich oczy przez tak mocne śmienie.  - Cały czas. On nazywał się Sharon.

Kiedy się uspokoiliśmy zdałam sobie sprawę, że to nie było jak się okazało że jest. To było tylko tak że po nocy smutków i łez, potrzebowaliśmy śmiechu. A to było dobre.

kilka godzin później wsiedliśmy do samolotu, był to krótki lot w porównaniu z innymi, ale w dalszym ciągu wykonywaliśmy naszą przygodę. choć bolało cały czas. Pigułki zaczęły na mnie często oddziaływać. Co jakiś czas były pełne agonii, a potem całkowicie znikały. Innymi razy był to tylko lekki utrzymywany ból. Starałam się o tym nie myśleć.

Żadne z nas nie umiało mówić po holendersku, a ja nie planuje się go nauczyć, le to tylko Belgia, idealne miejsce do zrobienia reszty rzeczy z mojej listy. Ludzie mówili niemal agresywnie, ale to było bardzo ciekawe.

Kraj sam w sobie był bardzo piękny, zielony. Miał spokój w powietrzu i wydawała się dość spokojny w miejscu które odwiedzaliśmy.

Kiedy zatrzymaliśmy się w pięknym pięciogwiazdkowym hotelu w którym się zatrzymamy, zwróciłam się do Justina z lekkim uśmiechem na twarzy. - Chcesz zaczekać w taksówce?

Uniósł swoje brwi. - Czekać na co?

Przygryzłam wargę a mój uśmiech urósł. - Jesteśmy tu aby zostawić nasze torby, więc możesz po prostu zostać w samochodzie kiedy ja dam je komuś aby umieścił je w naszym pokoju.

Westchnął, jego wargi obracały się lekko na boki. - Mam zamiar pójść z prądem*

Uśmiechnęłam się. - Dobrze - Wysiadłam z samochodu, a taksówkarz za mną do hotelu z naszymi torbami. Uśmiechnęłam się kiedy doszłam do recepcji, chociaż kobieta nie wyglądałam w połowie tak przyjaźnie jak Sharon, miała usta ułożone w cienką linijkę, a włosy zaczesane do tyłu w ciasny koński ogon. - Cześć. - Powiedziałam. - Czy mogę się zameldować i wysłać moje torby do pokoju?

Posłała mi puste spojrzenie - Nazwisko?

- Linde.

Klikała coś na klawiaturze przez minutę lub dwie a ja wzięłam to jako okazję aby rozejrzeć się po holu. To było piękne. Ściany były lśniące jak marmurowe podłogi z najpiękniejszymi malowidłami. Obrazy chmur i aniołów. kobieta odchrząknęła, co spowodowało u mnie odwrócenie się do niej twarzą.

Wyciągnęła moją kartę - Tutaj.

Uśmiechnęłam się, na przekór jej nieprzyjaznemu nastawieniu. - Dziękuję.

Goniec hotelowy wziął torby od taksówkarza a ja wręczyłam mu napiwek jak dziękowałam za zaniesienie ich do mojego pokoju. On w przeciwieństwie od kobiety w recepcji uśmiechnął się do mnie uprzejmie i podziękował, przed udaniem się do windy.

Przed wyjściem z hotelu chwyciłam mapę miasta w którym byliśmy. Pobiegłam z powrotem do taksówki i usiadłam obok Justina uśmiechając się. On uśmiechnął się i zapytał. - Gdzie jedziemy Soph?

Uśmiechnęłam się i otworzyłam mapę - Jedziemy ... - Zamknęłam oczy i ruszyłam palcem po mapie, zatrzymując się na jednym miejscu po kilku sekundach.  - Tutaj. - Otworzyłam oczy i uśmiechnęłam się pochylając się do przodu, aby pokazać taksówkarzowi, gdzie wylądował mój palec. Skinął głową i zaczął prowadzić.

- Co tam jest? - Justin zapytał lekko  zdezorientowany.

- Wzruszyłam ramionami - Nie mam pojęcia. - Następnie pogniotłam mapę i wyrzuciłam przez okno.

Oczy Justina rozszerzyły się. - Sophia! Co ty robisz? - Zapytał z zadziwionym chichotem.

Oczyściłam gardło a następnie ogłosiłam - Numer siedemdziesiąt trzy: zgubić się. - Justin roześmiał się i spojrzał na mnie rozbawiony. - Ty celowo próbujesz się zgubić?

Pokręciłam głową. - Nie, nie. My próbujemy się celowo zgubić. - Powiedziałam kładąc nacisk na 'My'.

On tylko zaśmiał się ponownie, kładąc rękę wokół mnie i przyciągając bliżej. - Brzmi zabawnie, jesteś świrem.

Uśmiechnęłam się na jego chęć zrobienia czegokolwiek. Byłam bardzo wdzięczna jemu. - hey, dziękuję.

Jego rozbawiony uśmiech nadal pozostał na jego twarzy, gdy odwrócił się do mnie - Za co?

- Że zostałeś. - powiedziałam po prostu.

Pocałował mnie w czoło. - Nie było innej opcji.

Jechaliśmy przez 10 minut kiedy taksówka się zatrzymała, a taksówkarz odchrząknął na nas że mamy wyjść. Justin mu zapłacił, a on odjechał, pozostawiając nas zdanych na własne siły. To było idealne.

Byliśmy na ruchliwej okolicy rynku. Ludzie chodzili w górę i w dół, patrząc na różne pokarmy i rozmawiając w języku holendersku. Spojrzałam na dalszą drogę i zobaczyłam kilka kwiaciarni i restauracji.

Justin szarpnął moją rękę - Sophia, musimy tam pójść. - Powiedział pilnie, ciągnąc mnie za nim przez ludzi poruszających się po rynku.

Zaśmiałam się starając się nie wpaść na zbyt wielu ludzi. - Gdzie dokładnie idziemy? - Zapytałam kiedy wpadłam na gniewną starszą kobietę. Ona się skrzywiła a ja posłałam jej przepraszający uśmiech, a Justin cały czas mnie ciągnął.

Nie odpowiedział mi, ale po chwili stanął na przeciwko sklepu, gdzie wszystko za szklanym oknem wypełnione było czekoladą.

- Żyła złota. - Justin szepnął z uśmiechem.

Zaśmiałam się pod nosem, starając się nie zrobić zbyt wiele hałasu i złamać jego moment. Staliśmy tam przez kilka chwil zanim powiedziałam - Czy mamy zamiar tam iść, czy chcesz tak stać cały dzień? - z miękkim uśmiechem.

- Sophia. - Powiedział - To la minie jest dom, tak jak dla Cie były balony na gorące powietrze. Magiczne.

Uśmiechnęłam się i zaczęłam ciągnąć go do środka. - Zgaduję że będę musiała zabrać Cię do centrum tej magii, tak samo jak ty to zrobiłeś.

Sklep był klimatyzowany, był to miły kontrast do ciepłej temperatury na zewnątrz. Na ścianach wisiały czekolady od od pólek z sufitu do podłogi. Czekolada była w formie muszli i kwiatów, a za biurkiem siedział najbardziej stereotypowy Candy Men. Duży i wesoły z szarym wąsem i łysiejącą głową.

Uśmiechnął się Justina i mnie kiedy weszliśmy i powiedział coś coś szczęśliwie w języku holenderskim. Uśmiechnęłam się i powiedziałam. - Przepraszam my mówimy tylko po angielsku.

Mężczyzna roześmiał się serdecznie i wyszedł zza swojego biurka, z kawałkiem czekolady, tak że Justin podziwiał go marzycielko. Wyrwałam go z rozmarzenia i podałam kawałek Justinowi. - Jedz.

Justin spojrzał na mężczyznę kiedy podawała mu kawałek złota - Naprawdę?

Mężczyzna się roześmiał się ponownie, a następnie skinął głową - Jedz - powtórzył.

Justin rozkoszował się nadziewaną czekoladą w ustach, zamykając oczy kiedy delektował się smakiem. Uśmiechnęłam się na fakt że że właśnie dowiedziałam się że Justin uwielbia czekoladę. Kiedy skończył zapytałam - Czy to było tak dobre jak myślałeś że będzie?

Justin przygryzł wargę i pokręcił głową - Lepsze - Następnie skierował swoją uwagę z powrotem na czekoladę - O wiele lepsze - Puścił moją rękę i zaczął wyprawę po wszystkich zakątkach sklepu, patrząc na wszystkie czekolady.

Uśmiechnęłam się na to jak bardzo był tym zachwycony. On zachowywał się jak małe dziecko w sklepie ze słodyczami. Właściciel sklepu stuknął mnie w ramię, co oderwało moją uwagę od Justina, aby na niego spojrzeć. On się uśmiechał, uśmiechem który pasował do jego całej osobowości. On wskazał między mnie i Justina. - Miłość?

Uśmiechnęłam się i skinęłam głową. - Tak. Kocham go.

Uśmiech mężczyzny wzrósł, a on podniósł swoją rękę na głowę, pokazując że wpadł na pomysł. - Chodź. - Powiedział.

Poszłam za nim do jego biurka, kiedy on pochylił się aby przejrzeć szafki. Podszedł trzymając małe pudełko czekolady, a kiedy je otworzył w środku było serce z czekolady wielkości mojej otwartej dłoni z mało skomplikowanymi wirażami i i wzorami. To był jak kawałek sztuki który aż wstyd zjeść. - Ty. - Powiedział kiedy pchnął go do mnie.

- Ile?  - Zapytałam, ale on zamarszczył tylko brwi w błędzie. przygryzłam wargę. - Pieniądze. - Powiedziałam pocierając kciukiem po moich czterech palcach. - Ile pieniędzy?

Rozpoznanie błysnęło przez mężczyznę i uśmiechnął się. - Nie kosztuje.

- Naprawdę? - Zapytałam unosząc brwi. Mężczyzna uśmiechnął się i skinął głową. Ja odkryłam serce i uśmiechnęłam się do niego. - Dziękuję bardzo. - On tylko ponownie skinął głową.

Justin podszedł z ramionami wypełnionymi czekoladą. - Wezmę to wszystko, poproszę.

Właściciel zaśmiał się serdecznym śmiechem. Czekoladki nie były tanie, ale to nie przeszkadzało Justinowi. Mężczyzna starannie wkładał je do pudelek i układał starannie w torbie na zakupy.

Wyszliśmy z uśmiechem na twarzach, Justina był większy niż mój. - Chodźmy zjeść jakieś prawdziwe jedzenie zanim zanurzysz się w czekoladzie.
Śmiał się - Yeah, dobry pomysł.

Szliśmy w dół ulicy do jednej z restauracji na jej końcu. To była słodka mała restauracja, nie była tak zajęta jak pozostałe, które mijaliśmy. Zajęliśmy stół na tyłach, a kelnerka przyniosła nam bogate menu niemal natychmiast.

Justin otworzył swoje menu na jeną z sekund, zanim zamknął ją z uśmiechem. Zaśmiałam się. - Mam wrażenie że ty chciałeś przyjechać do tego kraju na chwilę. Ty wiesz co chcesz zjeść, ponieważ już o tym myślałeś.

On podniósł ręce w geście poddania. - Masz mnie. Marzyłem o Belgijskich gofrach całe moje życie.

- Zaśmiałam się pod nosem. - Oni serwują gofry w połowie wieczoru?

Skinął głową z uśmiechem - One są na lunch menu.

Wzruszyłam ramionami - Myślę że będę musiała mieć to potem.

Justin westchnął z udawane frustracją. - Sophia. Stajemy się jedną z tych par.

Uśmiechnęłam się. - Jakich par?

- Tych które robią wszystko razem, jedzą to samo jedzenie i kupują podobne ubrania.
Roześmiałam się na to. - Nie przypominam sobie żeby każdy kupywał sobie podobne ubrania.

Uśmiechnął się i podniósł swój palec wskazujący w górę, machając nim wokół. - Wszystko w odpowiednim czasie, Sophia. Wszystko w odpowiednim czasie.

W tym momencie kelnerka przyszła i odebrała nasze zamówienie i nie mal od razu przyniosła nam nasze gofry. To były trzy gofry ułożone w kopiec , zalane w syropie i pachniały jak jabłka-cymanowe

Nie zdawałam sobie sprawy jak byłam głodna siedząc na przeciwko jedzenia. Myślę że zjadłam dwa z ni w ciągu jakiś pięciu minut. Justin zaśmiał się. - Ktoś tu jest głodny.

Skinęłam głową. - Te gofry są niesamowite.

Uśmiechnął się. - Wiem. To miejsce jest niesamowite. Jeszcze nic mnie tutaj nie zawiodło. - Po kilku sekundach zapytał. - Czy hotel wygląda ładnie?

Skinęłam głową, a oczy rozszerzyły mi się na wspomnienie pięknego holu. - To jest wspaniałe Justin. Przykro mi że nie mogłeś go zobaczyć, ale jeśli tak, to prawdopodobnie zapamiętałeś nazwę i wszystko aby łatwo znaleźć drogę powrotną.

Uśmiechnął się. - Nie ma problemu kochanie. Teraz jestem podekscytowany żeby to zobaczyć.

Teraz nie wiem dlaczego ta następna myśl wpadł mi do głowy, ale to zrobiłam. Był to rodzaj przypadkowego losu i znikąd, ale ponieważ pojawiło się w mojej głowie miałam zamiar zapytać. Oczyściłam gardło i powiedział to, zanim mogłam się zatrzymać. - Hey, Justin jesteś prawiczkiem?

Oczy Justina rozszerzyły się i dusił się jego ugryzionym gofrem, przed połknięciem go i powiedział. - Co?

Oczyściłam gardło ponownie i spojrzałam na mój talerz nie chcą patrzeć na twarz Justina po jego reakcji. - Prawiczkiem. Czy jesteś jednym z nich?

Słyszałam jak się cicho śmieje. - Uh, nie. Nie jestem. A ty?

Przygryzłam wargę. - Tak jestem. Ale nie dlatego że chcę być tylko wiesz, Ja po prostu, nie miałam, um, ja -- urwałam gdyż miałam problemy z mówieniem - Boże to jest niewygodne. Zapomnij że pytałam.

Justin zaśmiał się. - Nie, Soph. Dokończ to co miałaś do powiedzenia.

Westchnęłam. - Cieszę się że jedno z nas uważa to za zabawne. Chciałam powiedzieć że z rakiem nie miałam czasu na chłopaka czy coś podobnego, więc, um, nie miałam seksu.

- Sophia Linde, do dokładnie sugerujesz? - Zapytał śmiejąc się już trochę bardziej serdecznie.

Rumieniec wkradł się na moje policzki, a ja pokręciłam głową. - Zamknij się. Mniejsza o to.

Czułam jak jego palce zwijają się na mojej brodzie, przechylając moją twarz abym spojrzała na niego, jego uśmiech wciąż był na twarzy. - Przepraszam kochanie. Ja Cie tylko drażnię. Jeśli jest to jest to czego chcesz, wówczas jest dobrze ze mną.

Zamknęłam mocno oczy. - To jest niewygodne.

Justin zaśmiał się i złożył pocałunek na moich ustach. - Przesadzasz. To tylko ja.

Przygryzłam wargę i spojrzałam na moje gofry. - Więc um. - Przeniosłam moją rękę na tył głowy aby coś robić żeby uniknąć niewygody. - Dzisiaj wieczorem, tak?

- Sophia przestań zachowywać się jak dziecko. Tak możemy mieć dzisiaj wieczorem seks. To nie jest niewygodne chyba że robisz to niewygodnie. A nie ma to być niewygodne wieść przestań robić to niewygodnie. - On powiedział chichocząc i biorąc kęs wafla.

Przygryzłam wargę. - Tak, ale co jeśli nie jestem w tym dobra? - wyrwało mi się nagle.

- Zamknij się i jedź gofry. - Justin roześmiał się. A ja tak zrobiłam, a niepewność pozostawiłam za sobą.

Zapłaciliśmy za rachunek i wróciliśmy na drogę. Zaczęło się ściemniać, a na ulicy było już coraz mniej ludzi, musieliśmy zacząć szukać naszej drogi. Justin odwrócił i uśmiechnął się do mnie. - Gdzie do diabła mamy zacząć?

Wzruszyłam ramionami. - Chodźmy najpierw zobaczyć czy są jakieś mapy czy coś.

Wzięliśmy w ogólnym kierunku tak że szliśmy ręka w rękę. Chodziliśmy prawie dwie minuty, kiedy go zobaczyłam. Zatrzymałam w moich ruchach moja szczęka opadła a łzy zaczęły tworzyć się w moich oczach. jak bardzo chciałam uruchomić morze ludzi na przeciwko mnie, gdzie stał przy restauracji na dole ulicy. Ale nie mogłam. Był tutaj, patrząc na mnie, a ja nie mogę pozwolić mu go mnie znaleźć.

Chwyciłam rękę Justina i trzymałam ją mocno, ciągnąc go do sklepu, który był po naszej prawej. Bezpiecznie w środku pozwoliłam sobie znowu oddychać. Justin chwycił i trzymał moją twarz. - Sophia, co Cie zmartwiło? Czy to leki?

Pokręciłam głową. - nie mogę teraz rozmawiać. Możemy po prostu um - Spojrzałam wokół mnie i uświadomiłam sobie że byliśmy w kwiaciarni. -  Rozejrzeć się chwile na kwiaty?

Brwi Justina zmarszczyły się, ale powiedział. - Dobrze.

Chodziłam po sklepie i spoglądałam na wszelkiego rodzaju kwiaty. Były tam najpiękniejsze czerwone orchidee włożone w wazonie i gdybym była pewna że zatrzymamy się w Belgi przez tydzień kupiła bym je.

Justin podszedł do mnie z białym kwiatem w ręku i uśmiechem przyklejonym do twarzy. - Czy będziesz to nosić w swoich włosach kochanie?

Uśmiechnęłam się do kwiatka i skinęłam głową. - Oczywiście że będę.

Jego uśmiech wzrósł szczerze, on odchylił się od rośliny i złożył pocałunek na moich ustach. - Yay. - Zaprowadził mnie do lady i umieścił kwiat na przeciwko dziewczyny za ladą, która wyglądała nieco młodziej od nas; miała około szesnastu lat.

Uśmiechnęła się do kwiatka. - czy kupujesz to dla niej? - Zapytała, nawiązując do mnie. Byłam zaskoczona że mówi po angielsku, ale badzie że inicjuje na wieść dlaczego ona tak zakłada.

Brwi Justina uniosły się niezręcznie, ale uśmiech pozostał na jego twarzy. - tak, skąd wiesz?

Wzruszyła ramionami. - To jest biała gardenia. To znaczy więcej niż wiadomość 'Jesteś piękna' więc podsumowując ty mógłbyś dać ją jej.

Uśmiechnęłam się. - Czy ty znasz znaczenie każdego kwiatu w tym sklepie?

Przygryzła wargę i pokiwała głową. - Yeah. Znam. Działa to powoli ale nauczyłam się tego w swoim czasie. - Wzięła pieniądze od Justina i wydała mu resztę.

- To jest naprawdę niesamowite. - Powiedziałam wyciągając do niej rękę. - Jestem Sophia.

Potrząsnęła nią. - Chloe.

Justin uśmiechnął się i powiedziała. - Justin.

Ona również uścisnęła jego dłoń - Było miło mi was poznać.

Uśmiechnęłam się - Ciebie tez Chloe.

Jak podeszliśmy do drzwi, Justin pozbył się długiej łodygi gardenii a kwiat umieścił  w moich włosach. - Oh, Sophie, wyglądasz ślicznie.

Chwyciłam jego rękę z uśmiechem  - Cokolwiek.

Kiedy wychodziliśmy na zewnątrz Justin zapytał - Hej, co Cię wcześniej tak zmartwiło?

A potem jak w zegarku, on wpadł prosto na mojego brata, Stevena.
__

* nie wiedziałam jak to przetłumaczyć - I'm just going to go with the flow. Sure.

***

aklsjcblasjkcb jak myślicie Steven przeszkodzi im w ich zamiarach? :> 
Chciałabym podziękować za wszystkie komentarze <3
jesteście kochani ♥
Nawet najmniejszy komentarz motywuje <3
Dziękuję za tą liczbę wyświetleń 
i za to że ktoś to czyta <3
#muchlove
@luvv_biebs

Jeśli chcecie być informowani o nowych zapiszcie się tutaj ♥
 Soł, do następnego ♥

Jeszcze chciałabym was zaprosić na wspaniałe tłumaczenie
niesamowitej @Danger_Loverr
które jest TUTAJ ♥ 

wtorek, 23 lipca 2013

Rozdział 5

Moje oczy powoli otworzyły się na twarz śpiącego Justina. Uśmiechnęłam się, starając się za bardzo nie ruszać kiedy jego ramiona były owinięte wokół mnie, a ja nie chciałam go obudzić jeszcze. Potrzebowałam czasy na myślenie. Moje myśli powracają do tego momentu, kiedy trzy dni temu Justin znalazł moje lekarstwo.

Mocno przygryzłam wargę, jakbym się karała za to co zrobiłam. Ja go wręcz okłamałam, mówiąc mu że jest to lek na alergię. To sprawiło że czuję się nieco lepiej, wiedząc że on nie wierzył w to przez choćby chwilę.

On podszedł prosto do mnie po tym jak go okłamałam, dając mi buziaka w policzek i wyszeptał 'Możesz mi powiedzieć kiedy będziesz gotowa. A ja skinęłam głową, zdecydowanie zadowolona z jego odpowiedzi. Nigdy nie chciałam go okłamać, ale nie byłam jeszcze gotowa alby mu to powiedzieć. Nie byłam gotowa na to aby nas zrujnować, aby zrujnować nasze szczęście.

Z powrotem spojrzałam na jego twarz. Świecił w porannym słońcu, które świeciło przez okno naszego pokoju hotelowego. Nie mogłam się powstrzymać i podniosłam rękę i przycisnęłam ją delikatnie do jego policzka. Miękki uśmiech rozprzestrzenił się na jego twarzy, a następnie szepnął z wciąż zamkniętymi oczami - Hey.

Uśmiechnęłam się - Hey.

Wyciągnął ramiona i przyciągnął mnie bliżej, chowając twarz w mojej szyi. - Jedziemy dzisiaj na balon.

To odwróciło mój uśmiech do jeszcze większego uśmiechu. Znaleźliśmy to gdzie były balony i zarezerwowaliśmy lot dwa dni wcześniej. - Jestem podekscytowana.

Skinął głową z uśmiechem w zagięciu mojej szyi. - Która godzina? - Zapytał, wcale nie brzmiąc jakby chciał wstawać.

Spojrzałam na zegarek a moje oczy się rozszerzyły. - Dziesiąta trzydzieści! O cholera Justin! - Zawołałam wydostając się z jego ramion i wyskakując z łóżka. - Musimy być tam za godzinę.

Pobiegłam do łazienki i usłyszałam jak Justin chichota na mnie z wnętrza sypialni. - Uspokój się Sophia. Mamy cały czas na świecie.

Westchnęłam na zdanie które Justin używał każdego razu, ostatnio. W końcu były tak boleśnie ironiczne.

Oboje wzięliśmy prysznic i byliśmy gotowi w ciągu dwudziestu minut, i mieliśmy już wychodzić kiedy ja zamarłam w drzwiach. Zapomniałam wziąć lekarstwo. Justin przeszedł trochę drogi korytarzem, zanim zdał sobie sprawę że nie było mnie obok niego, odwrócił się z pytającym wyrazem twarzy. - Co się stało, Soph?

Przygryzłam wargę i westchnęłam - Ja - zaczęłam, podnosząc rękę do miejsca za mną w pokoju. - Zapomniałam czegoś.

Jego twarz zmieniła się w zrozumienie zmieszane ze zdenerwowaniem. Skinął głową. - Idź i to zrób. Będę tu na Ciebie czekał.

Wróciłam do pokoju i poszłam prosto do łazienki. On powiedział 'Idź i to zrób' a nie 'Idź i to weź', dokładnie wiedział o czym zapomniałam. Westchnęłam kiedy skończyłam. Przynajmniej kiedy by się dowiedział, mogłoby to zbić go z tropu. To mogłoby być bardziej jak cios w brzuch, a nie uderzenie w twarz.

Zadbałam aby zabrać swoje rzeczy, a potem pobiegłam do Justina, bawiłam się naszymi rękoma kiedy szliśmy korytarzem do windy. on nic do mnie nie powiedział, on dał mi tylko delikatny pocałunek na mojej skroni.

Kiedy mijaliśmy recepcję, francuski mężczyzna którego imienia jeszcze się nie nauczyłam, powiedział. - Przepraszam panno Linde.

Zwróciłam się do niego z uśmiechem na twarzy. - Dzień dobry.

Uśmiechną się do mnie z powrotem. - Dzień dobry jak również Panienko. Muszę tylko poinformować, że pan Steven Linde dzwonił do hotelu. Powiedział że to pilne.

Westchnęłam. - Dziękuję, ale proszę nie brać więcej od niego żadnych wiadomości.

Skinął głową. - Nie ma problemu, panienko.

Byłam zła że Steven próbował wszystko zniszczyć. Doskonale wiedział to że tamto pożegnanie było ostatnie. Nie chciałam z nim rozmawiać, bez względu an to jak bardzo chciał abym wróciła do szpitala i zaczęła chemioterapię.

Justin i ja poszliśmy na zewnątrz i trwało to około dziesięć minut, daliśmy trochę dodatkowych pieniędzy taksówkarzowi w końcu postanowił podając się i zabrać nas trzydzieści minut drogi od miasta. Jazda była dość przyjemna w zagięciu ramienia Justina.

Kiedy zatrzymaliśmy się na dużym polu moje oczy się rozszerzyły. Wyszłam z taksówki aby to zobaczyć. To tak jakby ktoś zabrał całe szczęście ze świata, przekształcił je w kolory a następnie wszył go w materiał balonów.

Gigantyczne obiekty w żywych kolorach przerywały miękkie niebieskie niebo, wyglądając tak pięknie, nie mogłam uwierzyć że są prawdziwe. Z ich unoszeniem się w powietrzu nad wysokim polem trawy na który był wiejący wiatr, wydawało się bardziej że jest to tło pulpitu niż prawdziwe życie.

Nie mogłam oderwać od tego oczy, więc podniosłam rękę dopóki nie spotkała się z jakąś częścią Justina. - Czy ty to widzisz?

Usłyszałam jak zachichotał obok mnie. - Tak, a ty wyglądasz jak małe dziecko w sklepie ze słodyczami.

Skinęłam głową z uśmiechem, wciąż patrząc od balonu do balonu. - Tak się czuję.

Justin splótł moje palce z jego i zaczął mnie gdzieś ciągnąć. nie protestowałam, tak naprawdę mnie to nie obchodziło gdzie idziemy tak długo jak mogę patrzeć na balony na gorące powietrze. Poklepał mnie po ramieniu po chwili chodzenia. - Sophia, czy chcesz przez cały dzień się na nie patrzeć czy chcesz rzeczywiście się jednym przelecieć?

Oderwałam wzrok od nieba, aby zobaczyć o czym on mówi. Staliśmy na przeciwko z jego pięknymi oczami. Uśmiechnęłam się - O mój Boże jeszcze nigdy nie byłam tak bardzo podekscytowana.

Justin uśmiechnął się i pociągnął mnie do kosza, który był mały w porównaniu z balonem, który unosił się nad nami. Oboje powiedzieliśmy nasze 'Bonjours' do mężczyzny, który miał sterować balonem.

- Gotowi? - On zapytał z silnym francuskim akcentem.

Uśmiechnęłam się i powiedziałam - Oui.

Justin uśmiechnął się do mnie. - Czy ktoś obraca francuski?

Uśmiechnęłam się - Nope, tylko uzupełniam moją listę to wszystko.

Właśnie wtedy balon zaczął startować, unosząc się nad ziemią. Moja rękę ścisnęła mocniej Justina kiedy w końcu przysunęłam się bliżej Justina, przytulając go jak ruszyliśmy w niebo, uśmiech przykleił mi się do twarzy jak lecieliśmy. Staliśmy w milczeniu gdy unosiliśmy się wyżej. Gdy lecieliśmy do przody bardziej niż w górę, przeniosłam się bardziej do krawędzi koszą ciągnąc Justina za sobą.

Żeby powiedzieć że to jest niesamowite to za mało. Nie tylko widziałam inne balony latające po niebie, ale widziałam też wszystkie bujnie zielone pola i jeziora które błyszczały w promieniach słońca. Krajobraz był oszałamiający.

Justin szepnął. - Druga najpiękniejsza rzecz jaką kiedykolwiek widziałem.

Nie musiałam pytać, co było pierwsze bo już wiedziałam że chodziło o mnie. Nie potrzebuję schlebiać sobie przez to aby oświadczył to głośno. Ja po prostu bardziej go przytuliłam , spojrzałam na jego piękną twarz i powiedziałam. - Ditto (tak samo)

Patrzyliśmy w zdumieniu jak dryfowaliśmy przez obszary wsi i cały czas miałam to wspaniałe uczucie w brzuchu. To które masz kiedy jesteś naprawdę wysoko. Po chwili Justin mnie zapytał. - To jest na liście, prawda? - skinęłam głową. On kontynuował. - Dobry wybór, kochanie.

- Jeden z najlepszych wyborów jaki kiedykolwiek podjęłam. - powiedziałam - Ale nie sądzę, że chcę zrobić tu więcej niż dwie rzeczy. Chcę iść gdzieś indziej zrobić dwie, a potem mam tylko jedną zrobioną.

- Czy mam z Tobą zrobić pozostałe dwie? - Zapytał,  monotonnie, nie chcąc dopuścić do ucieczki emocjom przez swoje słowa. Być może dlatego że nie chce mieć wpływ na moją decyzję.

Skinęłam głową - Tak. to należy do Ciebie czy chcesz zrobić ze mną ostatnią rzecz.

- Chcę. - Powiedział szybko.

Pokręciłam głową - Zobaczymy.

Po kilku sekundach Justin znów się odezwał. - Jakie były inne rzeczy które tutaj zrobiłaś, inne niż to?

Przygryzłam wargę. - Jeszcze ich nie skończyłam. Musze nauczyć się dziesięć francuskich słów lub zwrotów. Musze nauczyć się jeszcze jednego i będę dobra.

Justin odwrócił mnie twarzą do niego, ciągnąc mnie i owinął ręce wokół ojej talii. - Mam jedno dla Ciebie.

Uśmiechnęłam się owijając ręce na jego szyi. - Jakie?

- J'adore te. - Wyszeptał a jego oczy wypełniły się szczerością.

Moje serce ogrzało się na jego słowa i zagroziło wylaniem łez z moich oczu ale trzymałam je, nie chcą wyglądać jak idiotka płacząc na to. To było przytłaczające ze względu na to ile razy myślałam o tym jak bardzo go kocham od Nowej Zelandii. To było również przerażające, bo wiedziałam, że jego serce się złamie kiedy powiem mu prawdę. Teraz on powiedział to głośno. Powiedział mi że mnie kocha. I nie było mowy że nie wypowiem tego z powrotem.

Połączyłam nasze usta a kiedy się oderwaliśmy, wyszeptałam - Też Cię Kocham.

Właśnie wtedy mężczyzna który sterował balonem odchrząknął przypominając że zapomniałam jego obecności wszystkich razem tutaj, w czasie kiedy tu byliśmy. Kiedy dostał nasza uwagę powiedział swoim akcentem. - Mamy pewne problemy i nie możemy wylądować w wyznaczonym czasie.

Justin zaśmiał się - To mogło przydarzyć się tylko nam.

- Uśmiechnęłam się - To nie jest problem. Za ile czasu wylądujemy?

On przewrócił oczami. - Musze coś naprawić i dostać pomocnika od kogoś przez telefon. To może być kilka godzin.

Ja tylko znalazłam jego zabawne chamstwa więc roześmiała się i ukryłam twarz w koszuli Justina. - bardzo szybko się tu znudzimy.

Czułam śmiech Justina i przesunął się na ziemię kosza i oparł się plecami o ścianę, ciągnąc mnie razem za nim. - Nie Sophia możemy rozmawiać.

Przeniosłam się i siedziałam obok niego moje nagie ramie dotykało jego zasłoniętego ramienia pod jego T-shirtem. - O czym panie Bieber?

Przechylił głowę i spojrzał na balon z uśmiechem na twarzy - O tym gdzie pojedziemy dalej?

naśladując jego działanie przechyliłam głowę do tyłu - Gdzie chcesz iść?

- Czy to nie jest Twój wybór? Musisz zrobić rzeczy z listy. Stwierdził, sprawy rzeczowo.

Pokręciłam głową. - Te dwie rzeczy są bardzo elastyczne*. Można je zrobić  w zasadzie na całym świecie.

Uśmiechnął się i odwrócił patrząc prosto na mnie. - Jakie on są?

Uśmiech rozprzestrzenił się na mojej twarzy, a ja patrzyłam w górę i położyłam ręce na materiale podobnym do słomy na którym siedzieliśmy. - Nie możesz się dowiedzieć dopóki ich nie zrobię.

Roześmiał się - Dalej Sophia. Chcę tylko wiedzieć jedną z nich.

Westchnęłam i odwróciłam się do niego - Dobra jedną. Tylko jedną. - Skinął głową z uśmiechem przyklejonym mocno na jego twarzy. Był naprawdę podekscytowany. Uśmiechnęłam się. - To nie jest ekscytujące.

- Nie obchodzi mnie to. Tylko powiedz mi co to jest.

Zaśmiałam się i wreszcie powiedziałam - Numer trzydzieści siedem: Pobyt w pięciogwiazdkowym hotelu przez jedną noc.

Roześmiał się i skinął głową. - Masz rację, nie jest to takie ekscytujące.

Wywróciłam oczami i pchnęłam go w ramię. Wiedziałam że to nie będzie ekscytujące dla niego, ponieważ prawdopodobnie on cały czas zatrzymuje się w pięciogwiazdkowych hotelach. Ten przypadek jest jedyny kiedy myślałam o tym jak sławny i bogaty jest Justin. Przez cala podróż, nigdy nie pomyślałam o nom w ten sposób. On był po prostu Justinem który sprawił że się w nim zakochałam.

Wziął mnie za rękę i zaczął bawić się moimi palcami. - Sophia, z kąd masz wszystkie swoje pieniądze.

Najwyraźniej myślał o tym samym co ja, mając w głowie fortunę. - jakie pieniądze?

Spojrzał na mnie. - Latasz dookoła świata jak szalona. Robisz szalone rzeczy. Prawie stoo z nich. Trzeba mieć pieniądze aby to zrobić.

To miało coś rozpocząć, ale miałam zamiar powiedzieć mu prawdę. - Używam mojego czesnego z uczelni. Moi rodzice zachowali na moje całe życie.

Uniósł brwi. - oni pozwolili Ci to zrobić?

Gdyby tylko wiedział. Skinęłam głową. - Tak. Pozwolili mi to zrobić.

- Więc nie planujesz iść na studia potem? - Zapytał chwilę później.

Przygryzłam wargę i pokręciłam głową. - Nope. Powiedziałam kładąc nacisk na 'p'

Rzucił tym, prawdopodobnie zauważył, że nie chcę o tym rozmawiać. Po kilku sekundach niczego mężczyzna sterujący balonem brzęknął małym urządzeniem z którego wystrzelił ogień zaczęłam brzęczeć 'Waiting on the world to change' by John Mayer. Nie wiem dlaczego ale wydawało się jakby właściwie dryfował wokół zielonego i niebieskiego.

Justin uśmiechnął się do mnie i zaczął nucić ze mną. My teraz próbowaliśmy się jak najlepiej sharmonizować. Justin nagle wstał i pociągnął mnie za nim i trzymał mnie do niego w 'jak do walca' pozycji. Śmiałam się gdy zaczął nucić głośniej i prowadził mnie wokół małego kosza balonem, kręciliśmy się wokół człowieka sterującego balonem na którego twarzy widoczne było niezadowolenie na nasz mały pokaz.

Kiedy prawie się potknęłam gdy Justin próbował mną kręcić, mężczyzna sterujący balonem odchrząknął w sposób najbardziej zirytowany, co spowodowało że Justin i ja przestaliśmy tańczyć ale wybuchnęliśmy śmiechem. Mężczyzna spojrzał na nas i powiedział głosem przepełnionym z frustracji z jego akcentem. Jestem prawie gotowy. Będziemy za dwie minuty.

Justin próbował się uspokoić i odpowiedzieć. - Tak proszę pana. - ale ledwo się tego pozbył zanim ponownie wybuchnął śmiechem. próbowałam powstrzymać śmiech z mojej strony, ale to nie miało sensu. nasze zachowanie prawdopodobnie ma coś wspólnego z tym na jak długo utknęliśmy na tym balonie.

jak tylko balon dotknął ziemi, mężczyzna prychnął i wyskoczył, odchodząc ze spuszczonymi ramionami, wciąż zdenerwowany spędzaniem czasu tam z nami. Nie możemy mieścić w sobie tego w najmniejszym stopniu. Cała postać tego mężczyzny była zabawna.

Wszystkie pozostałe balony były przybijane i przywiązywane przez duże zespoły ludzi. Ognia już nie było, ale ja tego nie chciałam. Z grymasem odwróciła się do Justina. Uśmiechnął się i dotknął moją dolną wargę kciukiem. - Kiedyś możemy iść do innego, dobrze? - Sposób w jaki to powiedział. Jakby nie mógł się doczekać, żeby tam wrócić. On miał plany dla nas.

Przygryzłam wargę. - Nie, nie możemy.

Jego brwi się zgniotły. - Soph. Przestań taka być. Możemy.

To było niesprawiedliwe. To było straszne, co dla niego robiłam. Dałam mu nadzieję i marzenia. Mógł myśleć o przeprowadzeniu się razem, wzięcie ślubu i abyśmy mieli przygody. Pozwoliłam mu na to aby myślał że jest dobrze, a tak nie było.

Co zrobiłam było złe, wiedziałam to już od kiedy pozwoliłam mu lecieć ze mną do Nowej Zelandii, ale mój egoizm zatrzymał mnie od zrobienia tego co było w porządku.

Plany uległy zmianie. Justin dzisiaj zdecyduje czy chce to ze mną kontynuować czy nie. Chciałam być dla niego fair. Wyciągnęłam rękę i odchrząknęłam, ponieważ mogłam już poczuć łzy budujące się do usłyszenia ich w moim głosie. - Musimy porozmawiać, kiedy wrócimy do hotelu.

Spojrzał nieufnie ale skinął głową. Wezwaliśmy taksówkę. Jazda z powrotem do hotelu była dziwna. Mogę powiedzieć że prawie napięta. Napięta dla Justina bo nie wiedział co się stanie. napięta dla mnie bo nie wiedziałam co się wydarzy.

Justin przyciągnął mnie bliżej w windzie jadącej do naszego pokoju i umieścił delikatny pocałunek na mojej skroni. To prawie sprawiło że nie chcę iść z tym. Zachować nasze szczęście. Ale potem pomyślałam o Justinie. Tylko o nim myślałam. Nie chciałam przedłużać. Nie chciałam aby mógł być bardziej zraniony.

Kiedy weszliśmy a Justin zamknął drzwi, usiadłam na skraju łózka i powiedziałam słowa tak szybko że nie mogłam się już wycofać. - Jestem chora.

Justin pozostał na środku pokoju nie ruszając się, aby przejść do kanapy albo żeby usiąść obok mnie. jego twarz była poważna. Skinął głową. - Stwierdzam że to za dużo, Soph.

Odchrząknęłam, ale gdy mówiłam było w stanie usłyszeć łzy budujące się w moim głosie. - Mam raka.

To przeniosło go. Jego usta utworzyły się w literkę 'O', przeniósł się szybko do mnie, rzucając się na kolana i biorąc moja twarz w dłonie. - Co? - Ledwo wyszeptał.

Skinęłam głową ze łzami w oczach ale udało mi się wykrztusić. - Białaczka.

- O mój Boże. - Wyszeptał, po prostu patrząc w moje oczy, jedyne emocje jakie maił to był kompletny szok. - Dlaczego tu jesteś? Szpital. Musimy iść do szpitala. - Powiedział ciągnąc mnie za nogi w kierunku drzwi.

Pokręciłam głową odpychając jego ręce. - Nie, Justin. On już nie mogą mi pomóc.

Odwrócił się do mnie z uniesionymi brwiami, a jego oczy błyszczały. - Co masz na myśli? Oni mogą pomóc, Sophia. - Powiedział, ale jego głos drżał.

Pokręciłam głową. - Powiedzieli że chemioterapia nie będzie działać Justin, nie po raz drugi. - Musiał zrozumieć.

Potrząsnął głową. - Co? Co ty mówisz?

Łzy już wylewały się z moich oczu. - Zostały mi tylko dwa tygodnie, Justin. Ja umieram.

Potrząsnął głową z ciężkimi oczami. - Nie, nie. Ty nie umrzesz. - Powiedział stanowczo, powiedział tak wiarygodnie, jakby to było prawdziwe. Nie chcę umierać jeśli on powiedział że nie mam. Gdy mógł tak zrobić. Uratuj mnie.

Chwyciłam jego twarz i spojrzałam mu w oczy. - Przepraszam, Justin. Przepraszam że Ci nie powiedziałam.

On nadal kręcił głową. był w szoku czy coś. Cofnął się ode mnie i chodził w tą i z powrotem. Próbował przestać płakać. - Ty umrzesz? - Zapytał zupełnie nie wierząc. Ja tylko skinęłam głową, łzy wylewały się nieubłaganie. Jego brwi się zgniotły i wypuścił długi wydech, gdy nadal chodził tam i z powrotem. - Umierasz.

nie wiedziałam co mam zrobić. Czy mam iść i go przytulic lub czy go pocałować. Wydawał się taki zmartwiony, jakby nie miał pojęcia co ma zrobić.

Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Zapytał bez tchu, mrużąc oczy z ustami w grymasie.

Ja tylko potrząsnęłam głową - chciałam żeby to trwało trochę dłużej.

Westchnął i nadal chodził jego oddech był ciężki. Nagle powiedział.- Nie mogę. Nie mogę tu zostać. - I poszedł do drzwi i wyszedł zatrzaskując je za sobą.

Upadłam na podłogę szlochając. Miał wrócić. Minęło prawie dziesięć sekund zanim Justin wpadł z powrotem do pomieszczenia. Spojrzałam w górę. Moje łzy zwalniały nieznacznie. - Prawie dotarłem do końca korytarza.

Czknęłam - To daleko?

Podszedł i mnie podniósł, łącząc nasz usta. Byliśmy potrzebujący, zdesperowani, kiedy moje nogi były owinięte dookoła jego tali. - Kocham Cię - Powiedział i w kilka sekund odsunął się.

- Tak bardzo Cię Kocham. Dyszałam kiedy miałam szansę

Justin oparł moimi plecami o ścianę. - Nie opuszczaj mnie. - Powiedział, a jego głos się załamał zanim jego usta ponownie znalazły moje.

Łzy spadały z moich oczu a jedyna odpowiedzią jaką mogłam mu dać było - Przepraszam.

- Sophia - Wyszeptał ale jego głos się ponownie załamał. Nie chwilę później łzy zaczęły wylewać się z jego oczu. Myślałam że mam złamane serce, przysięgam słyszałam pęknięcie, ale zaczęłam myśleć o wszystkim co zawsze mnie rani; nawet cztery rundy chemioterapii, już nigdy nie chciałam zobaczyć płaczącego Justina.

Ból był niezmierny a ja tylko chciałam to zatrzymać. Chwyciłam jego twarz i rozpaczliwie chciałam scałować łzy, ale one stale się wylewały, nie mogłam nic zrobić ale mogłam do niego mówić.

- Justin, tak mi przykro. - To była jedyna rzecz, którą mogłam zdobyć. Jedyne słowa który mogły wydobyć się z moich ust. Było mi bardzo przykro. Przykro mi że pozwoliłam mu się tak przywiązać że tak go skrzywdziłam. Przykro że goniłam go przez drzwi w Nowej Zelandii bo byłam egoistką. Przykro mi że go kocham i że mogłam pozwolić sobie aby go opuścić. Przykro mi że nie pozwoliłam mu odejść, dopóki nie byłam wystarczająco silna żeby utrzymać to na dłużej.

- Szkoda że ie powiedziałaś mi wcześniej. - wyszeptał a jego łzy spowolniły tak że teraz wylatywały z jego zaczerwienionych oczu co kilka sekund.

Skinęłam głową. - Mógłbyś mnie zostawić. Wiem. Przepraszam. - Mój głos był zalany łzami.

Justin potrząsnął głową i przyciągnął mnie bliżej. - Więc chciałbym to wiedzieć abym mógł Cię trzymać trochę mocniej. Żeby Cię całować częściej. - On szeptał a kiedy łza wypłynęła z jego oka, poczułam ją na swojej twarzy. - Powiedzieć że Cię kocham trochę wcześniej. To dlatego Sophia. Powinnaś powiedzieć mi wcześniej abym mógł cieszyć się chwilą puki trwa.

Łzy spływały mi po twarzy, gdy owinęłam ręce wokół szyi Justina i trzymałam go tak blisko jak to fizycznie było możliwe, gdy trzymałam go na tyle mocno, by zatrzymać mnie przed spaniem.

Nie chcę umierać. Już nie.
 __

* chodzi o to że nie musi zrobić tego akurat we Francji.

***

Nie mogę powstrzymać łez ..
Nie wiem co tu napisać ..

 Emm dziękuje za liczbę wyświetleń i za wszystkie komentarze ;)
Dziękuję wszystkim osobą które to czytają #muchlove
  Kocham Was ♥
@luvv_biebs

poniedziałek, 22 lipca 2013

Rozdział 4

Jego załzawione oczy. Nigdy wcześniej nie widziałam aby mój brat płakał. Nie płakał smutnymi łzami kiedy zdiagnozowano u mnie raka w wieku czternastu lat. Nie płakał szczęśliwymi łzami, kiedy doszło do ustąpienia w wieku piętnastu lat. Nie płakał kiedy to nawróciło w zeszłym miesiącu. Ale płacze teraz.

Steven płakał kiedy mu powiedziałam 'żegnaj', ponieważ było to ostatnie pożegnanie. Poprosiłam moich rodziców aby nie płakali, więc tego nie robili, ale nawet przez chwilę nie pomyślałam aby zapytać mojego brata. Steven nigdy nie płacze. Aż do teraz.

Mówi mi abym poszła do szpitala, że bywam głupia, ale powiedziałam mu że spędziłam tam zbyt dużo czasu, nawet jak myślę o tych białych ścianach to robi mi się nie dobrze. On płacze trochę więcej i mówi że jestem chora, że muszę tam iść bo jestem chora.

Nie sądzę że Steven płakał wcześniej, ponieważ zawsze wierzył że będę żyć, ale teraz kiedy powiedziałam mu że nie zamierzam już więcej próbować, płacze. On płacze ponieważ ja umrę, ale on nie chce.

To sprawia że chcę spróbować i walczyć ponownie, ale lekarze mówią że jest to mało prawdopodobne że chemioterapia zadziała za drugim razem.

Podeszłam do Steven i przytuliłam go. On przytulił mnie tak mocno jak nigdy, a ja płaczę. Płaczę, bo to ostatnie pożegnanie. Płaczę dopóki nie dotrę na lotnisko, ale kiedy dostanę się do samolotu, przestanę.

Ta podróż jest o szczęściu, o moim ostatnim szczęściu. Więc przestaję.



Powoli wróciłam do świadomości jak mój powracający sen się zakończył. Począwszy od tego momentu, kiedy wyjechałam, marzyłam o tym. Zamknęłam oczy miejąc nadzieję że znów zasnę i odpocznę. Ale potem zaczęłam myśleć o mojej obecnej sytuacji i nie mogłam.

Poczułam palce dotykające mnie w policzek, miękkie jak szept, a następnie miękki pocałunek w tym samym miejscu. - Proszę, przestań myśleć, Soph. - Musiał zauważyć moje brwi składające się z frustracji.

W tym momencie, moje myśli powinny być już wypełnione corrosantami, wieża Eiffel'a, i tym dlaczego frytki francuskie były nazwane 'francuskimi' skoro nawet nie są z Francji.

Ale nie myślałam o tym, myślałam o akcie skrajnego egoizmu który popełniłam wypadając przez drzwi lobby w New Zealand. Nazywa się Justin jak miał już dostać się do taksówki i kiedy odwrócił się do mnie, pocałowałam go wszystkim co miałam i wyszeptałam.  - Zostań ze mną.

W tej chwili myślę tylko o całym bólu emocjonalnym od konieczności opuszczenia go. Myślałam tylko o tym jak jest z nim być, sprawi mnie niezmiernie szczęśliwą przez następnym miesiąc. Myślałam o tym jak mogę być w nim zakochana.

Ale nie przez chwilę kiedy podbiegłam do niego, myślałam o tym jaki będzie załamany kiedy było już po wszystkim. Jak będę musiała oglądać ten sam wygląd co Steven jak wychodziłam, odzwierciedlone do Justina. To była jedna myśl o której mogłam myśleć. To była jedna myśl która roiła się w mojej głowie kiedy siedziałam w siedzeniach tej pierwszej klasy.

Odwróciłam głowę i powoli otworzyłam oczy do pięknej twarzy Justina zaraz obok mojej. Jego twarz była ustawiona w grymas, a jego brwi wygięte. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego ust. - Gdybyś wiedział to co ja wiem zrozumiał byś.

- Więc mi powiedź. - Powiedział jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie.

Pokręciłam głową. - Nie mogę. To jest to co mnie przeraża. Nie możesz wiedzieć.

Przeniósł rękę w dół moich pleców do odpoczynku w dolnej części i zaczął rysować okręgi. - Nie bój się, Soph. Niczego się nie bój.

Przygryzłam wargę. - Staram się nie chce się bać lub być smutna kiedy jestem z Tobą. Ponieważ muszę-

- Cieszyć się chwilą póki trwa. - Skończył z uśmiechem. Przechylił głowę na bok. - Czy ty zawsze umieszczasz datę ważności na wszystko, Sophia? To właśnie nie dlatego nasz związek jest specjalny w ten sposób?

Westchnęłam głęboko i odwróciłam się że byłam twarzą do niego. - Justin, założyłam że wszystko ma datę ważności. Wszystko dobiega końca. To dlatego mam to całe mentalne 'Ciesz się chwilą póki trwa'.

Wzruszył ramionami i przyciągnął mnie bliżej. - Okay, więc to oznacz że musisz przestać się dąsać, prawda? Teraz jedziemy do Francji, a jeśli masz zamiar korzystać z lotu samolotem, musisz się tym ekscytować.

Uśmiechnęłam się łagodnie. - Czy możemy najpierw iść na wierze Eiffla? - powiedziłam bawiąc się zaciśniętymi palcami jego prawej ręki.

- Czy to jest to co jest na twojej liście? - Zapytał.

Pokręciłam głową. - Nie, ale naprawdę chcę tam iść.

- To dlaczego nie ma tego na liście? - Zapytał zdezorientowany?

Przygryzłam wargę, mój uśmiech się rozszerzył. - To żenujące.

Zaśmiał się cicho. - Powiedź mi.

Westchnęłam z małym uśmiechem. - Cóż, kiedy pisałam listę, czułam jakby wieża Eiffla była miejscem romansu, a ja nie planowałam bycia z kimś romantycznie, więc nie chciałam iść.

Roześmiał się szczerze. - Och, więc teraz masz mnie, nie będziesz wyglądać jak przegrana na wieży Eiffla. Czy to znaczy że mnie wykorzystujesz, Sophia Linde?

Wywróciłam oczami na to absurdalne oskarżenie. - Masz to wszystko źle panie Bieber. Nie obchodzą mnie pozory. Z Tobą nie będę czuć się jak przegrany. - Powiedziałam kładąc delikatny nacisk na 'czuć' a następnie kontynuowałam. - I możemy się całować i takie tam jak w filmie.

Poruszył brwiami. - Takie tam? Co to jest 'takie tam' Soph?

Rzuciłam głowę do tyłu i się roześmiałam, równie zażenowana i rozbawiona jego insynuacjami.

- Cokolwiek, trzymanie się za ręce - zatrzymałam się i zaśmiałam - .. takie tam!

Śmiał się ze mną. - Teraz a pewno najpierw pójdziemy na wieżę Eiffla, więc będę mógł się dowiedzieć co to 'takie tam' jest na prwadę.

Wywróciłam oczami z uśmiechem i powiedziałam - Nie miej nadziei na nic specjalnego.

On tylko się uśmiechną i dał mi delikatny pocałunek w usta.

Patrzyłam przez okno około dziesięciu minut przed lądowaniem, a moje ciało nagle chwyciło się w agonii. To było tak jakby moje wszystkie mięśnie się skurczyły, a kiedy próbowałam je przenieść, byłam karana najostrzejszym bólem protestujących mięśni. Nie mogłam nic zrobić i ciężko oddychałam z bólu, a Justin rzucił się do mnie, jego brwi złączone w nie pokoju?

- Sophia, co się dzieje? - zapytał.

Uśmiechnięcie się bolało ale udało mi się to zrobić, uśmiechnęłam się. - Zesztywniałąm o tego długiego siedzenia. Nie martw się.

 - Jesteś pewna? - Powiedział z niedowierzaniem.

Skinęłam głową. - Dzieje się to ze mną przez cały czas.

Siedziałam w bólu przez około pięć minut zanim to minęło. Wszystko było w porządku, ponownie. To buły pigułki, oni je właśnie testowali kiedy mi je dawali, więc miały dużo skutków ubocznych. Musiałam praktycznie błagać lekarza aby pozwolił mi je mieć.

Wylądowaliśmy we Francji, a cała atmosfera była całkowicie beztroska. Bardzo mi się podobało. Ochrona nie była nawet w połowie tak uciążliwa jak w Ameryce czy Nowej Zelandii, tutaj wydawali się o wiele bardziej wyluzowani.

Nauczyłam się 'Bonjour' jak przeszliśmy, gdyż więcej niż dziesięć osób wypowiedziało do nas to słowo kiedy szliśmy przez lotnisko.

Wskoczyliśmy do taksówki i jedyne co mogliśmy powiedzieć do kierowcy był nazwa naszego hotelu. Raz kiedy byliśmy w drodze Justin się zaśmiał. - Kiedy pisałaś listę czy kiedykolwiek zatrzymałaś się i pomyślałaś że w ogóle nie znasz francuskiego?

Uśmiechnęłam się. - Tak, dużo naprawdę. To jest powód dla którego tu jestem.

Uniósł brwi. - Nie można nauczyć się całego języka w miesiąc.

Wywróciłam oczami z uśmiechem. - Nie całego języka.

- Co potem?

- Powiem Ci kiedy to zrobię. - Powiedziałam. Skinął głową, nie odepchnął mnie. On nigdy mnie nie odepchnął.

Dotarliśmy do hotelu i było miło. Był czterogwiazdkowy. Podłogi były z marmuru i ludzie chodzili w okolicy na nich w piętach projektantów w holu gdy weszliśmy. Po drodze poznałam także słowo 'merci'. Udaliśmy się prosto do recepcji, Justin uśmiechnął się do siedzącego tam mężczyzny. - Pokój na Linde.

Brwi mężczyzny natychmiast się złączyły, ukazując że nie zrozumiał ani słowa które powiedział Justin. Oczyściłam gardło i powiedziałam powoli. - Pokój - Zwróciła się i zasygnalizowałam gdzie pokoje powinny być - Dla Linde - powiedziałam pokzując na siebie.

Mężczyzna wzruszył ramionami, brwi cały czas uniesione w zakłopotaniu. Justin westchnął - Pokój. Gdzie się śpi. - Mówił powoli, kładąc ręce przy głowie i chrapał.

Uśmiechnęłam się na to co robił i zaskakująco człowiek w recepcji się roześmiał. Uśmiechnęłam się do niego. - Czy jest tu ktoś kto mówi tutaj po angielsku?

Skinął głową wciąż się śmiejąc. - Tak ja. - powiedział z francuskim akcentem - To było zabawne.

Zachichotałam lekko pod nosem na jego poczucie humoru. - Dobrze. - Powiedziałam z uśmiechem.

Justin chichotał obok mnie. - Musisz się tak bawić z każdym turysta z Ameryki, który tutaj przyjeżdża.

Mężczyzna znów się roześmiał. - Tak. Powinieneś zobaczyć to jak próbują mówić po francusku. - Wykrzyknął - To jest najzabawniejsze co widziałem w swoim całym życiu.

Uśmiechnęłam się do beztroskiej postawy. - Założę się. Ale poważnie, pokój dla Linde.

Uśmiechną się do mnie z powrotem. - Tu jest klucz. - Powiedział schylając się i sprawdzając mały srebrny klucz z zieloną przypinką, na której pisze 'pokój 124'

Justin uśmiechnął się do niego uprzejmie. - Dziękuję.

- Nie ma problemu. Jeśli coś potrzebujecie, po prostu przyjdźcie i zapytajcie.

Kiedy tylko weszliśmy do pokoju, a Justin postawił bagaż na łóżku, powiedziałam. - Wieża Eiffla?

Zaśmiał się i odwrócił do mnie. - My nawet nie jesteśmy to godzinę

Uśmiechnęłam się i usiadłam na kanapie. - Tak jesteśmy. Jesteśmy tu przez godzinę i piętnaście minut, a my nie jesteśmy jeszcze na wieży Eiffl'a . Musi być coś złego z tym.

Podszedł i usiadł obok mnie nasze ramiona się dotykają. - Co jeśli to nie będzie tak spektakularne jak miałaś nadzieję?

Przygryzłam wargę. - To było podlizanie, ale wątpię że widok Paryża z góry może być rozczarowujący.

Uśmiechnął się lekko. - Masz rację, prawdopodobnie nie będzie. Ale widząc że tylko ja czuję że jestem jedynym rozsądnym, dlaczego nie możemy wziąć oboje prysznicu, dostać czegoś do jedzenia, a potem iść na wieżę.

Rozważałam jego plan, podchodząc do okna i patrząc na niebo i Paryż. Niebo wkrótce ściemnieje. - Co ty na to abyśmy wzięli prysznice i kupili coś po drodze, więc możemy złapać słońce?

Roześmiał się i dołączył do mnie do okna. - Jesteś bardzo do tej romantycznej rzeczy tak nagle.

Wzruszyłam ramionami. - Jesteśmy w mieście romansu, nie?

Uśmiechnął się lekko. - A ty cieszysz się chwilą póki trwa, nie? - Mój uśmiech nieco opadł, bo zdałam sobie sprawę, że to jest to co dokładnie robię. Skinęłam głową. On odsunął kosmyk moich włosów za ucho i wyszeptał. - Więc to jest zakończenie we Francji, czy będziemy mieć powtórki z New Zealand?

Oczyściłam gardło, ponieważ nie chcę aby usłyszał niepewność w moim głosie. - Myślę że będziemy musieli zobaczyć, no nie?

Po tym Justin westchnął i poszedł wziąć prysznic, a ja czułam się źle że nie mam dla niego odpowiedzi. Czy to się zakończy we Francji? nie mogłam się zdecydować. To musiałaby być pośpieszna decyzja, na koniec, czy chciałabym go zostawić go zachować.  Jeśli będę samolubna i zabiorę go ze mną do Grecji, lub będę bezinteresowna i pozwolę mu wrócić do Atlanty.

Byłam prawie gotowa dając sobie zastrzyk kiedy Justin zawołał że taksówka już jest. Szybko skończyłam i wybiegłam do niego, a następnie będziemy na wieży.

Słońce było gotowe zajść, a my siedzieliśmy w taksówce, niecierpliwie. ja byłam naprawdę zniecierpliwiona jedna z nóg podskakiwała, wpatrując się w przednią szybę, a my jechaliśmy tak szybko jak to możliwe.

Justin roześmiał się i położył dłoń na moim podskakującym kolanie. Dał mi buziaka w policzek, dając do zrozumienia że mam się uspokoić. - Zdążymy przed zachodem słońca, Soph, wyluzuj.

Przygryzłam wargę i odwróciłam się do niego. - A co jeśli nie?

Zaśmiał się. - Wtedy pójdziemy jutro. Mamy cały czas na świecie. - Miałam zaprotestować, kiedy uniósł brwi i powiedział. - Mamy cały czas na świecie, Sophia. Jedziemy zobaczyć zachód słońca z wieży Eiffla, nieważne czy zrobimy to dzisiaj, jutro w przyszłym tygodniu czy za rok od teraz. Jedziemy to zobaczyć, w porządku?

Skinęłam głową chociaż wiedziałam jak bardzo zły on był. Pozostało nam około trzech tygodni. Chciałam mu powiedzieć wkrótce, więc mógłby zdecydować. Jeśli należało by to do mnie, chciałabym mieć go przy sobie aż do momentu w którym moja dusza by odeszła, teraz zrealizowany. nie było wyboru kiedy to do mnie doszło. Musze dać mu wybór.

Ale nie teraz. nie zrujnuje naszego szczęścia właśnie teraz. Będę czekać aż ja będę jechać do Grecji, a on będzie mógł zdecydować.

Dotarliśmy do wieży Eiffla, kiedy słońce było już obniżone na niebie i stawało się płonąco pomarańczowe. Chwyciłam rękę Justina i on zaśmiał się, kiedy ciągnęłam go przez rozrzuconych ludzi wokół podstawy wieży.

Weszliśmy do szklanej windy i westchnęłam z ulgą jak drzwi cicho się zamknęły. Justin odwrócił się do mnie i objął mnie w talii. - Słońce zachodzi, zrobiliśmy to. Zadowolona?

Skinęłam głową i pocałowałam go lekko w usta. - Bardzo.

- Dobrze. - Uśmiechnął się i przyciągnął mnie bliżej.

Jazda windą trwała około dwóch minut, a kiedy dotarliśmy do wysokiego balkonu, który był tak blisko szczytu, jak mogliśmy się dostać, moje serce waliło szybciej w mojej piersi.

Słońce płonące pomarańczowo zmieszane z głęboką czerwienią i kolorami widocznymi na mieście dające mu najpiękniejszy blask. Spojrzałam na Justina, jego oczy były pełne tej samej ilości podziwu, tak samo jak moje.

Szliśmy ramie w ramie do krawędzi, mijając inne pary, jak i rodziny po drodze. Ale w sercu czułam się tak jakbym była tylko ja i Justin. Zwłaszcza kiedy oparł się o balustradę i Justin objął mnie w talii i oparł głowę na moim ramieniu.

Byliśmy jedyni tam, jak jego usta pocałowały moje ucho i powiedział. - Masz rację to nie zawodzi.

Powoli skinęłam głową wciąż w szoku od pięknych scen widniejących przede mną. Słońce zachodziło szybko i widziałam że niektóre światła w okół miasta zostały wyłączone. Wkrótce noc naszła nad miastem jak koc, a to wciąż świeciło. Nie mogłam się zdecydować,  co było piękniejsze zachód słońca czy noc.

Zaczęło się gdy światła z wieży Eiffla nagle zapaliły się a cała konstrukcja zapaliła się na żółto. Justin zaśmiał się lekko na to jak łatwo można mnie zaskoczyć i dał mi buziaka w policzek aby sprawdzić że się uspokoiłam.

Nie rozmawialiśmy dużo w trakcie naszego pobytu na wieży, bo nie mogliśmy. Wszystko co robiliśmy to patrzenie razem z niedowierzaniem.

Żołądek Justina zawarczał co przeniosło mnie z mojego oszołomienia. Zaśmiałam się. - Zapomnieliśmy kupić coś do jedzenia, nie?

Pokiwał głową ze śmiechem. - Tak ale jest dobrze, Soph. Możemy pobyć tu dłużej.

Pokręciłam głową. Na wzmiankę o żywności, zdałam sobie sprawę jak głodna byłam. - Nie. Jest dobrze Justin. Byliśmy tu przez ponad godzinę. Jestem głodna, chodźmy.

Kiedy ramiona Justina odwinęły się z mojej talii, czułam się naga, jakby część mnie znikła, ponieważ jak długo jego ręce tam spoczywały. Chwyciłam jego rękę jako zastępstwo.


Poszliśmy do małej kawiarni, w pobliży wieży i zamówiliśmy kanapki. Justin zamówił die litrowe butelki wody. Powiedział że nie pił nic od kiedy wylądowaliśmy, a ja pokręciłam na niego głową z uśmiechem.

Kiedy złożyliśmy nasze zamówienie poszliśmy do stolika z tyłu. - Co chcesz robić jutro?

Przygryzłam wargę. - Przejażdżka balonem.

Justin roześmiał się na kilka sekund widząc moją poważną minę. jego śmiech ucichł do małego chichotu. - Zgaduje że nie powinienem być zaskoczony, że nie żartujesz, powinienem?

Zmarszczyłam nos i potrząsnęłam głową. - latam po całym świecie w losowych momentach i nie przypadkowych rzeczach. Rzadko dziecięcych dziwnych rzeczach.

Justin uśmiechnął się. - Uczę się tego. Więc gdzie na świcie mamy zamiar znaleźć balon?

Uśmiechnęłam się. - Zaznaczymy krzyżem kiedy się do niego dostaniemy. - W tym momencie przyszła kelnerka z naszymi kanapkami. Ja tylko skończyłam mówiąc 'merci' zadzwonił mój telefon. Moje brwi natychmiast się uniosły, ponieważ nikt nie powinien mieć mojego numeru z wyjątkiem Justina. Używałam go tylko do połączeń rezerwacyjnych i takich tam. Poza tym nie mam żadnego powody do kontaktowania się z kimś.

Justin patrzył na mnie zdezorientowany, ponieważ on nie wiedział dlaczego to zostało tak zamierzone i nie odebrałam mojego telefonu. - Czy masz zamiar to odebrać?

Wróciłam z powrotem do rzeczywistości i skinęła głową z nieśmiałym uśmiechem a następnie kliknęłam na zielony przycisk na moim telefonie. - Hallo?

- Sophia !? Mój boże! To ty! Nawet nie wiesz jak dobrze jest słyszeć twój głos.

Moje serce zamarło ja lód w mojej piersi, a ja czułam się że zaraz zemdleję. Powiedziałam pod nosem. - Steven.

- Tak. Sophia, musisz mnie wysłuchać.

- Nie. - Powiedziałam. Odcinając go od jakichkolwiek argumentów jakie miał zamiar mi powiedzieć.

- Soph. Musisz iść teraz do szpitala. Ty --

- Steven. - powiedziałam przerywając mu. Mój głos był zdyszany, kiedy wypowiedziałam następujące słowa. - Dlaczego to robisz? - czułam łzy napływające do moich oczu. Spojrzałam na Justina na ułamek sekundy, a on napił się jego wody patrząc na mnie z zakłopotaniem.

- Soph, nie, musisz mnie wysłuchać.  -Steven powiedział, próbując jeszcze raz.

- Steven pożegnaliśmy się. Próbowałeś już, pożegnaliśmy się. nigdy tego nie chciałam. Chciałam tylko ostatniego pożegnania. Nie miałeś do mnie dzwonić ani nic. Nikt z was. - Powiedziałam, pilnie, spokojnie mając nadzieję że Justin nie usłyszał żadnego słowa które powiedziałam.

- Żegnaj Steven. - Powiedziałam kończąc rozmowę. na nowo chciało mi się płakać. płytko oddychałam, ale uspokoiłam się aby nie alarmować Justina.

- Były chłopak? - Zapytał, a kiedy spojrzałam na niego, jego brwi drgnęły.

Miałam mu powiedzieć kiedy mój telefon znów zadzwonił, westchnęłam zanim nacisnęłam 'zignoruj' i wyłączyłam telefon.Musiałam zdobyć nowy numer, zanim opuszczę Francję. Ponownie zwracając uwagę na Justina potrząsnęłam głową. - Brat.

Justin nie naciskał na więcej informacji, jak wiedziałam że tego nie zrobi, a my w zasadzie jedliśmy w milczeniu. Nie mówiłam ponieważ nie mogłam uwierzyć w to co się stało. Mój bart zadzwonił do mnie, choć znał bardzo dobrze okoliczności. A Justin nie powiedział nic ponieważ ja nic nie mówiłam.

Gdy skończyliśmy poszliśmy na zewnątrz, chcąc iść z powrotem do hotelu, ale kiedy szliśmy w dół ulicy Justin powiedział. - Chciałbym iść jeśli nie chciałoby mi się siku tak bardzo. Soph, możemy wziąć taksówkę?

Śmiałam się z jego napiętej ekspresji. - Dlaczego nie pójdziesz do restauracji?

- Nie chciałem wtedy. - on powiedział z westchnieniem jak pięciolatek.

Sytuacja była dla mnie tak zabawna i zamówiłam taksówkę. - Nie powinieneś pić tak dużo wody. - powiedziałam z rozbawionym uśmiechem.

Wzruszył ramionami uśmiechając się do mnie.  -Byłem spragniony.

W drodze powrotnej do hotelu, przyszła kolej na Justina aby odbijał nogą przez cała trasę, a ja śmiałam się z ironią całej sytuacji. jak tylko dotarliśmy do hotelu, Justin pobiegł do windy i zaczął naciskać przycisk. Poszłam za nim, śmiałam się jak szłam wysyłając falę do faceta w recepcji, którego imienia musiałam się jeszcze nauczyć.

Justin podskakiwał z nogi na nogę kiedy czekaliśmy na windę, aby dostać się na nasze piętro. - czy chłopcy nie mogą zrobić wszędzie siku? - Zapytałam wciąż rozbawiona.

Posłał mi wygląd z niedowierzaniem. - Nie jestem taki że mam zamiar ściągnąć moje spodnie i nasikać w róg windy, Soph.

Pokręciłam głową i śmiałam się bardziej. Nie, miałam na myśli na drodze czy coś. - Wydusiłam między śmianiem.

On tylko przewrócił oczami z uśmiechem. Rzuciłam mu klucze do pokoju, jak winda zadzwoniła, a drzwi otworzyły się. Sprintem pobiegł do pokoju, ale ja po porostu szłam swobodnie za nim, kiedy zniknął za korytarzem.

Kiedy dotarłam na miejsce, był już w łazience. Zdjęłam swoje rzeczy i położyłam się na łóżku, czekając aż skończy. nagle Justin zawołał - Soph? - Jego głos brzmiał obco i zdezorientowanie.

Usiadłam i uniosłam brwi, zaniepokojonym tonem którego użył.  - Tak?

Moje serce się zatrzymało, Justin wyszedł, trzymając zużytą strzykawkę w ręce z szeroko otwartymi oczami. - Czy to twoje?


***

No to się porobiło .. jak myślicie co zrobi Sophia?
Mam do was prośbę jeśli przeczytacie rozdział napiszcie w komentarzu zwykłe  
'czytam'
Chcę wiedzieć ile osób w ogóle to czyta.
Jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach zapiszcie się tutaj
No to do następnego ♥
Kocham Was ♥
@luvv_biebs  

czwartek, 18 lipca 2013

Rozdział 3

- Dlaczego snowboard? Jest bardziej trudniejsze niż jazda na nartach. - Zapytałam Justina kiedy szliśmy na wyciąg narciarski.

Zaśmiał się. - Jazda na nartach jest dla dziewczyn.

Uniosłam brwi a moja szczęka lekko opadła. - Myślę, że snowboard jest dla seksistowskich mężczyzn.
Justin tylko wzruszył ramionami z uśmiechem przyklejonym na twarzy. Więc ja kontynuowałam. - lub mężczyzn, którzy są niepewni w ich orientacji.

On przewrócił oczami. - Myślałem że już to sobie wyjaśniliśmy. Noszę fioletowy, pamiętasz? Jestem całkowicie przekonany co do swojej orientacji.

Wzruszyłam ramionami. - Nigdy nie wiadomo.

Zaśmiał się. - jeśli nie pocałowałabyś mnie ostatniej nocy, mogłabyś myśleć, że jestem gejem, z wszystkimi komentarzami o mojej seksualności.

Moja szczęka opadła po raz kolejny. - Ja Cę pocałowałam?

Spojrzał na mnie z udawanym błędem. - Czy nie jest to to co się stało?

- Zaśmiałam się. - Wierzę że mnie pocałowałeś, Panie Bieber.

Pochylił się, pozostawiając mniej niż kilka centymetrów pomiędzy naszymi twarzami. - Co? Podoba Ci się? - A potem pochylił się i złączył moje usta z jego. Tylko, że nie było tak jak poprzedniej nocy. Jego usta nie były miękkie i niezdecydowane, a on zdecydowanie zwlekał na dłużej. Wystarczająco długo dla mnie, aby skorzystać z okazji i trzymać jego kurtkę narciarską, tuż przy pasie.

On był tym który się oderwał, a ja zabrałam rękę, która mocno trzymała jego kurtkę, zakłopotana przez moje pochopne działania. Musiał to zauważyć wypisane na mojej twarzy, bo zaśmiał się i dał mi lekkiego buziaka w usta. - Nie bądź taka nieśmiała, to tylko ty i ja. To głupie aby być zakłopotanym przez tak małe działania, Sophia.

Zaśmiałam się po chwili, aby ukryć moje dolegliwości. Szczerze mówiąc nie wiem, dlaczego czułam się nieswojo. Przez ostatnie półtora miesiąca, ja nie raz myślałam o ty, co powiem albo zrobię. Więc dlaczego mnie obchodziło jak chwytam za kurtkę Justina?


Kiedy wyciąg narciarski zszedł na ziemię, kiedy zjeżdżałam na nartach, umieściłam mój palec na tym na czym mi zależało, obchodziło mnie co Justin o mnie pomyślał.

Martwię się że on myśli że to się dzieję za szybko. Martwię się jeśli przejmował się tą małą rzeczą która była, bez względu jak chwilowe może to być. To na pewno miało dużo do martwienia co ktoś pomyśli od początku mojej podróży. To tak jakby kiedy zaczęłam zdałam sobie sprawę że naprawdę nie mam nic do stracenia.

Justin szturnął mnie, wyciągając mnie z zamyślenia. Miał uśmiech na twarzy jak założył swoje okulary narciarskie na oczy. - Wyścig na dół?

Uśmiechnęłam się na słowo o wyzwaniu. Założyłam swoje okulary i powiedziałam. - TAK. - Całkowicie zapominając jak zakłopotane myśli miałam kilka sekund temu.

Wystartowaliśmy na dół w tym samym czasie. Byłam zaskoczona, że Justin trzymał się ze mną, gdyż snowbordziści normalnie zjeżdżają szybciej niż narciarze. Justin jednak zrobił spadający liść techniką bardziej snowbordzistów jadących w dół, ale jego snowboard wyleciał w przód, a on jeszcze się ścigał.

Uśmiechnęłam się i wykorzystałam moje kijki aby odpychać się mocniej. Uśmiech był przyklejony do jego twarzy, a jego oczy zwęziły się jak kontynuowaliśmy jazdę w dół. Zaczął zdobywać mnie będąc szybszym niż dotychczas.

Następnie uderzył w kawałek lodu znacznie zwolnił i uderzył w drzewo.

Natychmiast się zatrzymałam i ze śmiechu upadłam na ziemię.

Wiedziałam że powinnam sprawdzić czy było z nim dobrze, ale lód zwolnił go więc wpływ drzewa nie mógł być taki zły. Było z nim dobrze, ale całe zajście było zabawne jak diabli. To było jak z kreskówki, kiedy on spadł na śnieg i miał zaskoczony wyraz twarzy. Myśląc o tym tylko bardziej się śmiałam.

Usłyszałam jego snowboard obok mnie. - Tak ha ha ha bardzo śmieszne. Chodź.

On był wyraźnie zakłopotany i prawdopodobnie nie powinna się tak bardzo śmiać, ale za każdym razem próbowałam przestać, przypomniałam sobie jego uderzenie w drzewo i naszła mnie kolejna fala śmiechu. Wreszcie przestałam kiedy usłyszałam jak zaczął snowboarding dalej.

Wstałam okazyjny chichot nadal wydobywał się z moich ust, ale głownie w składzie. On nie jechał szybko, więc nie próbował pojechać z dala ode mnie. On chciał żebym go śledziła. Spotkałam się z nim w ciągu kilku sekund, i odwróciłam go twarzą do mnie.

Jasnoczerwony rumieniec palił się na jego policzkach, a ja czułam się źle że się tak bardzo śmiałam, teraz mogłam wyraźnie zobaczyć jego zakłopotanie. - Przepraszam że się z Ciebie śmiałam.

On tylko wzruszył ramionami i powiedział. - Dobrze, chodźmy dalej.

Nie chciałam żeby on się dąsał. Mógł się dąsać kiedy nie był ze mną w New Zealand, ale on nie tracił czasu na dąsanie się tutaj. Pociągnęłam go blisko i dałam mu delikatny pocałunek w usta, a kiedy oderwałam się powiedziałam. - To jest głupie aby być zakłopotanym przez takie działanie, Justin. - Nieco go naśladując.

Zaśmiał się cicho ale nadal miał rumieniec na policzkach. Przechylił głowę w dół stoku sygnalizując że powinniśmy iść dalej. On się teraz lekko uśmiechał, więc mogliśmy pójść. Zajęło nam to około pięciu minut aby dotrzeć na dół. Jednak się nie ścigaliśmy, Justin tego nie sugerował, a ja zdecydowałam po tym co się stało, nie powinnam tego również sugerować.

Zdecydowaliśmy się na gorącą czekoladę w małej kawiarni na dole stoku. Mamy stolik dla siebie i nie wahałam się aby zamówić średnio gorącą czekoladę z dodatkową bitą śmietaną. Justin uśmiechną się do mnie a następnie zmówił to samo.

Patrzyłam przez okno na wszystkich narciarzy na zewnątrz i zastanawiałam się czy byli oni z tąd. A jeśli nie to co przyniosło ich do New Zealand.

- Soph, jak długo masz zamiar być w New Zealand? - Justin zapytał nagle z poważna miną.

Przygryzłam wargę. - Do jutra, tak myślę.

Skinął głową jakby spodziewał się takiej odpowiedzi ode mnie. - Racja. Gdzie będzie następne?

- Francja.

Uśmiechnął się lekko, ale uśmiech był zabarwiony odrobiną smutku. - Jedna z twoich rzeczy jest we Francji? - Ja tylko skinęłam głową. On kontynuował. - Masz siedem pozostawionych, prawda?

- Potrząsnęłam głową. - Obecnie sześć. Dwie zrobiłam tu.

- Jakie one były?

- Um, jeżdżenie na nartach w New Zealand. - Powiedziałam, mając nadzieję że nigdy nie powiedziałam mu że zrobiłam dwa.

- I? - On wywoływał.

Przygryzłam wargę z uśmiechem. - Nie mogę Ci powiedzieć.

Zaśmiał się. - Dlaczego nie? To tylko ja. Powiedz mi.

- Może w innym życiu. - Powiedziałam, nie chcąc mówić mu żenujących rzeczy które spełniłam noc wcześniej.

W tym momencie przyszła kelnerka z naszą gorącą czekoladą, mam nadzieję że nie rozproszyła Justina całkowicie od tematu naszej rozmowy. Bita śmietana wyglądała jak mini repliki góry w mojej filiżance. Nie traciłam czasu na jedzenie tego wszystkiego.

Justin zaśmiał się. - Bita śmietana nigdzie Ci nie ucieknie, Sophia.

- Cokolwiek, Justin to wygląda dobrze. Dlaczego mam czekać aż to zjeść? - Powiedziałam trochę chichotając.

On tylko wzruszył ramionami z uśmiechem i zaczął pić swoją czekoladę. Była przyjemna cisza między nami przed tym jak Justin odezwał się ponownie. - Więc, jutro wracam do Atlanty?

On pytał mnie czy mógłby jechać do Francji. - Yeah, wracasz do Atlanty.

Westchnął głęboko. - Więc to jest to, to jest naprawdę kończy się w New Zealand.

Odchrząknęłam mając nadzieję, że mogę zabrać smutek który był związany z wypowiedzianymi słowami. - To jest ten plan.

Uśmiechnął się smutnym uśmiechem. - To jest takie do bani. Naprawdę Cię lubię.

- Ja Ciebie też naprawdę bardzo lubię. - Powiedziałam, nie chcąc by myślał inaczej. On powoli dołączył się do mnie, ale właśnie dlatego to musiało się skończyć, musiałam usunąć go zanim został w pełni połączony i było niemożliwe żeby usunąć, już nigdy.

- Więc zostań ze mną. - Te cztery słowa które powiedział tak pilnie, złamał mi serce. Przysięgam że usłyszałam trzask. Szczególnie że wiedziałam że moje dwa następne słowa go złamią.

- Nie mogę. - Powiedziałam cicho i bez przekonania.

Wzruszył ramionami. - Dobra, nie będę z Tobą o to walczyć, Sophia. - Cicho popijał swoją gorącą czekoladę, mogłam zobaczyć go coraz bardziej nadąsanego, coś na co nie miałam zamiaru pozwolić.

Dotknęłam ręką jego policzka. - Bądź szczęśliwy Justin. Proszę. Możesz być smutny kiedy się pożegnamy, dobrze?

Skinął głową, a jego usta podniosły się nieco w kącikach. - Cieszyć się chwilą puki trwa, prawda? - skinęłam głową.

Zapłaciliśmy za gorące czekolady i postanowiliśmy zrobić małe zakupy. Częściowo dlatego że Justin lubi chodzić w górę i w dól ulicami miasta. Myślę że sposób w jaki ludzie tam reagują ignoruje go. Chciałam też kupić co najmniej jedną rzecz, która przypomni mi o New Zealand i Justina w ciągu następnych trzech tygodni mojej podróży.

Byliśmy w małym butiku odzieżowym, a ja patrzyłam na niektóre sklepy kiedy odwróciłam się do Justina. On nie wiedział że na niego patrzyłam, wydawało się zdjął swoją osłonę, a założył najsmutniejsze wyrażenie z mieszanką tęsknoty. To nie może być kontynuowane, albo złamię.

Podeszłam do niego i złapałam za kołnierz jego kurtki, ciągnąc go w dół aby mnie pocałował. Kiedy się odsunęłam, uśmiech wrócił, i byłam zadowolona. To stało się kilka razy w ciągu dnia. Całowałam go aby smutek odszedł, nawet jeśli było to chwilową ulgą.

Po przejściu kilku sklepów, Justin i ja poszliśmy do małego sklepu z pamiątkami. Zastanawiałam się, kiedy Justin podszedł do mnie z największym uśmiechem na twarzy. Trzymał w ręku kulę śnieżną, z małą owieczką w środku. Śmiałam się z oczywistej satysfakcji wzięłam ją od niego i kupiłam ją w mgnieniu oka. To przypomina mi Justina za każdym razem jak na to spojrzę.

Szliśmy ulicami, nigdzie w szczególności, kiedy Justin się do mnie odwrócił i powiedział. - Hej, słyszałam że gra tam dziś jakiś zespół. Chcesz iść?

Uśmiechnęłam się. - Nikogo tu nie znasz, jakim cudem 'usłyszałeś' to?

Zaśmiał się. - Mam swoje sposoby Soph. Więc chcesz iść czy nie?

- Jaki zespół?

- Paramore, tak myślę.

Zatrzymałam się w moich ruchach, a moja szczęka opadła w tym samym czasie. - Justin Bieber. To jest jeden z moich ulubionych zespołów wszech czasów!

Uśmiechnął się. - Więc tak? - Energicznie skinęłam głową, a on się ze mnie śmiał. - Więc chcesz już iść prosto tam? To zaczyna się za pół godziny, a ja wiem że nie chcesz stracić nawet minuty.

Przygryzłam wargę. Musiałam wziąć moje lekarstwo. Pokręciłam głową. - Nie, możemy najpierw zatrzymać się w hotelu?

Zmarszczył brwi. - Sophia, wyglądasz ładnie. Nie musisz nic zmieniać.

Nie chciałam żeby pomyślał że bywam trudna, ale nie mogłam powiedzieć mu prawdziwego powodu dlaczego wracamy, byłoby zbyt dużo pytań na które nie planowałam odpowiedzieć, tylko pokręciłam głową. - Naprawdę muszę wrócić do hotelu.

Westchnął. - Dobra, Soph. Ale jeśli się spóźnimy, nie masz narzekać.

Kiedy wróciliśmy poszłam do łazienki i zmieniłam ubrania, choć naprawdę nie potrzebowałam. Musiałam ukryć to co naprawdę robię. Podczas gdy w łazience wzięłam mała pigułkę, i dałam sobie zastrzyk, a następnie włożyłam wszystko z powrotem.

Kiedy wyszłam Justin leżał na łóżku z laptopem. - Soph, o której masz jutro lot?

Złączyłam brwi. - O dziesiątej, tak myślę.

Kliknął coś kilka razy a następnie zamknął go. - Ja po prostu zarezerwowałem mój lot, i nie miał być zbyt dużo wcześniej niż twój. Jest o dziewiątej.

Skinęłam głową w czasie kiedy przygryzałam moją wargę, bo gdybym mówiła w tym momencie, moje gardło miało dużą gulę z łez, a ja nie chcę tej nocy być smutna.

Wyszliśmy chwile po tym, skakaliśmy do taksówki zamiast iść. Kiedy dotarliśmy na stadion, powietrze było elektryczne z podniecenia. Musieliśmy czekać w kolejce przez około dziesięć minut, a ja  cały czas podskakiwałam lub szarpałam za rękę Justina z niecierpliwością. On tylko się na mnie patrzył i śmiał się z moich wybryków.

Kiedy w końcu dotarliśmy tam, tłum krzyczał nazwę zespołu, a ludzie uśmiechali się i śmiali. Uśmiech rozprzestrzenił się na mojej twarzy.

Justin uśmiechnął się i zapytał. - Chcesz piwo? - Jak bardzo chciałam piwo do zrealizowania doświadczenia koncertu rockowego, ale nie mogę mieszać alkoholu z moimi lekami. Pokręciłam głową a Justin skinął głową. - Dobrze, Więc idź zająć nasze miejsca i się tam spotkamy.

Szłam przez tłumy ludzi, aż znalazłam nasze miejsca. Justin wziął dla nas miejsca blisko sceny. Byłam zaskoczona że zdobył takie bilety w tak krótkim czasie.

Zespół po prostu wszedł na scenę, kiedy Justin pojawił się obok mnie z piwem w reku. Uśmiechnął się do mnie kiedy zaczęłam krzyczeć na cały głos.

Przez cały występ śpiewałam z całego serca wszystkie utwory które znałam i  krzyczałam z całych płuc, kiedy piosenka nie wiem kiedy wyszła. to było niesamowite. Skakałam w górę i w dół i tańczyłam. To był najbardziej niesamowity czas, dopóki zespół by w środku 'Mistery Buisness' i nagle poczułam jakbym nie mogła oddychać.

Usiadłam szybko będąc wdzięczna że Justina wziął miejsca z siedzeniami. Oddychałam krótkimi szybkimi oddechami a moje serce biło. Czułam się tak jakbym właśnie przebiegła maraton. Chciałam przyłożyć rękę do piersi, ale bałam się że Justin może się odwrócić i zapytać co się stało.

Mówili że to jeden z efektów ubocznych tego leku który biorę, więc nie było to nieoczekiwane, ale to przyszło tak szybko. To odeszło tak szybko jak przyszło. Wszystko na raz mój oddech wrócił do normy a tętno było prawidłowe.

Justin odwrócił się i spojrzał na mnie zmieszanie było widoczne na jego twarzy. Powiedział mu tylko bezgłośne - musiałam wziąć przerwę. i dodałam słodki uśmiech na końcu na dokładkę.

Ja naprawdę nie chcę dzielić się z nim moimi problemami, zwłaszcza że będzie tylko na resztę nocy i następnego dnia do rana. Cofnęłam się ale nie tańczyłam,  tylko kołysałam się do rytmu muzyki. Byłam zmęczona.

Oparłam się o Justina jak szliśmy przez tłum ludzi wychodzących ze stadionu, kiedy koncert się zakończy. Pochylił się i dał mi delikatny pocałunek na mojej skroni, co spowodowało u mnie uśmiech.

Justin zawołał taksówkę kiedy byliśmy na zewnątrz. Kiedy jechaliśmy on powiedział. - Zmęczona, kochanie? - Uśmiechnęłam się i skinęłam głową. On uśmiechną się do mnie z powrotem. - Dobra, teraz wracamy do hotelu.

Byliśmy w taksówce i ja przytuliłam się do Justina, kiedy jego ramie było przewieszone wokół mnie. Mogłam zasnąć dokładnie wtedy tam, aż coś sobie uświadomiłam, co powiadomiło mój umysł, Justin powiedział do mnie kochanie.

Zawsze chciałam aby ktoś do mnie powiedział kochanie czy skarbie czy nawet mała dziewczynka. Przez sekundę byłam zaskoczona że nie dodałam tego do mojej listy do zrobienia, aż przypomniałam sobie że na liście są rzeczy które mogą się zdarzyć. Nie zrobiłam nic aby Justin powiedział do mnie kochanie czy skarbie. Ale to zrobił i to mnie cieszy.


Pochyliłam się i pocałowałam go w policzek, ciche dziękuję za rzeczy za które on nigdy się nie dowie że za nie zapłacił. On się tylko uśmiechnął.

Nie chce go opuścić. Naprawdę naprawdę nie chce. Po raz pierwszy od mojej podróży byłam zła na moje warunki. W ogóle nie chciałam go zostawić, ale byłam zła że musiałam.

Bo jeśli go zatrzymam zranię go a nie chce tego. Ale logiczne było to że jak zatrzymam go na dłużej, bardziej będzie bolał go zostawić. Decyduję się być bezinteresowna i pozwolę mu odejść.

Łza wypłynęła z mojego oka, a zaraz kolejna i kolejna. Odwróciłam się do okna i koncentrowałam się biały i niebieskich rozmyciach szkła. Myślałam tylko o śniegu i fakcie że byłam w New Zealand, starając się nie płakać.

Udało się, łzy powoli się zatrzymały. Sięgnęłam ręką aby zetrzeć pozostałe z policzka, a potem wzięłam kilka włosów za ucho,  aby było to bardziej dyskretne.

Taksówka zatrzymała się przed hotelem, Justin wypuścił mnie, a potem zapłacił kierowcy. Tak szybko jak dotarliśmy do środka i było światło, twarz Justina była zmartwiona. Jedna z jego rąk dotknęła mojej twarzy. - Soph, co jest?

Zmarszczyłam brwi w zmieszaniu. - Co?

On był teraz tak samo zdezorientowany jak ja. - Twój makijaż. Wyglądasz jakbyś płakała.

Przeniosłam rękę by dotknąć miejsca pod moim okiem, to wystarczy aby na moich palcach znalazły się czarne smugi. Zapomniałam że nią mam na sobie wodoodpornego tuszy do rzęs. - OH, To nie to Justin. - zaśmiał się a następnie kontynuowałam - Wzięłam po prostu zły tusz do rzęs. Ten jest zły i tak działa gdy idę z zimna do ciepła. - Tak to była gówniana wymówka i nie miała sensu, ale modliłam się żeby Justin wiedział trochę o makijażu i że nie będzie o to pytać.

On tylko skinął głową. - Okay. - Sekundę później powiedział. - Jesteś pewna że nic się nie stało?

Roześmiałam się i skinęłam głową z ulgą. - Czuję się dobrze.

Justin zdawał się zaakceptować że mówię prawdę. Kilka sekund później, uśmiechnął się i powiedział. - Naprawdę chcę Ci coś pokazać, ale musimy być cicho.

Zabrzmiało to ekscytująco, więc uśmiechnęłam się i skinęłam głową, cały mój smutek znikł od wzmianki o czymś ekscytującym. Justin może pocieszyć mnie w mgnieniu oka nawet o tym nie wiedząc.

Wziął mnie za rękę i poprowadził do recepcji, gdzie spał kierownik. Zmarszczyłam brwi i szepnęłam do Justina. - On nie robi bardzo dobrej roboty.

Zaśmiał się. - Dobrze. Gdyby robił, nie bylibyśmy w stanie uzyskać tego.

Poprowadził mnie na zaplecze do drzwi które miały znak z napisem 'TYLKO PRACOWNICY' napisane z dużych liter pogrubioną czcionką. Cicho otworzył drzwi.

Był to pokoju bardzo osobisty, który miał małe zawieszki a na nich imiona i nazwiska pracowników. Wydawało się że był to pokój, w którym pracownicy zostawiali swoje rzeczy podczas ich pracy w dzień.

Justin podszedł do rogu i złapał gitarę. Uśmiechnęłam się, że zamierza grac dla mnie. Kiedy szedł z powrotem w moja stronę, gitara uderzyła w klocki Jenga przez co wszystkie spadły na podłogę dając tyle hałasu jak to tylko możliwe.

Nie wiem kto do cholery przyniósł klocki Jenga ze sobą do pracy i wybudował wierzę w pomieszczeniu, ale był to sposób że Justin zamarł w miejscu jego wyraz twarzy był bezcenny. Musiałam przyłożyć rękę do ust aby stłumić śmiech. Wyszeptałam do niego - Ty niezdaro.

Ruszył się po pół minucie kiedy było jasne że kierownik się obudził.  Uśmiech rozprzestrzenił się na jego twarzy a on wyszeptał do mnie - Chodźmy.

Szliśmy tip-topami do windy tak szybko jak byliśmy tam bezpieczni, jak drzwi się zamknęły, oboje zaczęliśmy się śmiać na to co się właśnie stało. Po tym się uspokoiliśmy i powiedziałam. - Masz zamiar dla mnie grać, huh?

Skinął głową. - I może Cię trochę nauczyć - To sprawiło że żarówka w mojej głowie zgasła. Numer dziewięćdziesiąt dwa: Naucz się grać na gitarze. Skinęłam głową z entuzjazmem a on uśmiechnął się. - Nauczę Cię łatwej piosenki Taylor Swift.

Poszliśmy do naszego pokoju i usiedliśmy na łóżku. Justin trzymał gitarę i poklepał miejsce obok niego. więc będę siedziałam na rogu.

Objął mnie ramieniem i sięgnął trzeciego progu. Chwycił moje palce i pokazał mi - To jest G - skinęłam głową on przeniósł palce pozwalając mi spróbować. Kontynuowaliśmy to jak on pokazał mi D minor i C. Z czasem zaczęłam się frustrować, bo moje palce nie przechodziły do następnego akordy wystarczająco szybko, Justin uśmiechnął się i pocałował mnie w policzek, pomagając mi uzbroić się w cierpliwość.

Kiedy nauczyłam się akordami, zmieniliśmy miejsce i Justin nauczył mnie brzdąkać do konkretnego utworu. granie było dość łatwe. Justin powiedział, że to dlatego, że struny z prawej strony możesz wykorzystać o wiele więcej niż po lewej stronie.

Po chwili Justin podał mi gitarę całkowicie i mimo że wytrzymałam dużo czasu, umiałam już pierwszą zwrotkę i refren 'Spek Now - Taylor Swift' Miałam największy uśmiech na twarzy, a Justin miał taki który mi pasował. Pochylił się i dał mi powolny pocałunek i oddalił się a ja chciałam więcej. Kiedy się odsunął powiedział. - Jesteś niesamowita nauczyłaś się tak szybko.

Zarumieniłam i za razem uśmiechnęłam się na ten komplement. - Powinieneś raczej zejść potajemnie na dół zanim ktoś zauważy że jej nie ma.

Zaśmiał się cicho. - Tak, zaraz będę z powrotem. - Wziął do ręki gitarę i wybiegł z pokoju.

Gdy wyszedł wzięłam moje lekarstwo i wzięłam prysznic, założyłam moje ubranie do spania i chciałam zabrać się za wykreślanie rzeczy na mojej liście i poszłam do łóżka wtedy on wrócił. Uśmiechnął się lekko i powiedział. - Wglądasz na śpiącą, Soph. Idź do łóżka.

Dał mi buziaka w policzek w jego drodze do łazienki aby wziąć prysznic. Kiedy się położyłam nie mogłam spać. Myślałam o tym że że będę musiałam zostawić go następnego dnia. Mocno przygryzłam wargę aby utrzymać łzy od wypłynięcia. Wyłączyłam światło i leżałam, patrząc na sufit słuchając wody pod prysznicem.

Kiedy Justin wyszedł, poszedł prosto na kanapę na której spał zeszłej nocy. Ale kiedy miał już się położyć, zawołałam. - Justin?

- Soph, myślałem że już śpisz. Co tam? - Zapytał z drugiej strony pokoju.

- Czy możesz spać dziś w łóżku? - Zapytałam cicho. Tak bardzo chciałam być blisko niego, tej ostatniej nocy. Chciałam z nim tuz obok mnie, żeby mógł być ze mną całą noc.

Bez wahania powiedział. - Oczywiście kochanie. - On tez chciał być blisko.

Podszedł, podniósł kołdrę i miał wygodne miejsce. Natychmiast się do niego zbliżyłam, o on objął mnie i położył podbródek na mojej głowie.

Podniosłam głowę i pocałowałam go w szczękę. - Nie chcę Cie jutro zostawić.

Delikatnie pocałował moje usta. - Zatem nie zostawiaj.

Zmarszczyłam czoło i położyłam rękę na jego karku abym mogła bawić się jego włosami. - Muszę.

Westchnął i ponownie mnie pocałował. - Wiem. Chciałbym nie, niezależnie do przyczyny.

- Ja tez Justin. Uwierz mi.

Jego kciuk zaczął robić kojące kółeczka na moich małych plecach, które wprowadziły mnie do snu. - Idź spać Soph, jesteś zmęczona.

Skinęłam głową, a moje oczy były już zamknięte. - Branoc, Justin. Już za Tobą tęsknie.

Czułam jak jego usta dotykają mojego nosa. - Branoc Soph. Myślałem że tylko ja.

___

Obudziłam się szczęśliwa w ramionach Justina. Ale teraz czułam się złamana, jak oglądałam jak się pakował. Zamknął walizkę i odłożył ją na miejsce, a łzy zaczęły wypływać. Justin spojrzał w górę i mnie zobaczył, jego ponura twarz kiedy się na mnie rzucił.

Objął mnie ramionami i wyszeptał. - O Boże, Sophia. Nie płacz. Nie mogę tak.

Schowałam twarz w jego koszuli i zaszlochałam. - Przepraszam. Nic nie mogę na to poradzić.

Pocałował mnie we włosy i się odsunął, żeby móc wytrzeć łzy swoimi kciukami. - Bądź szczęśliwa Sophia. Proszę. Możesz być smutna kiedy się pożegnamy, dobrze? - Powiedział, powtarzając mi dokładnie to co ja powiedziałam mu poprzedniego dnia.

Przygryzłam wargę i pokiwałam głową, łzy spowolniły. Chwyciłam jego rękę jak jechaliśmy windą do jego taksówki. Kiedy byliśmy w holu, zwrócił się do mnie. Czas się pożegnać czas na łzy.

Spadały bezwstydnie w dół mojej twarzy. Justin uśmiechnął się smutno do mnie z oczami pełnymi smutku. Pociągnął mnie do uścisku. - Chciałbym nie iść.

Zakrztusiłam się łzami, zanim w końcu powiedziałam. - Ja też.

Odsunął się i wytarł niektóre z moich łez, ale to nie miało sensu, świeże spadały co kilka sekund. Pochylił się i dał mi najdelikatniejszy pocałunek na usta. Przeniosłam ramiona na jego szyję przyciągając go bliżej, pogłębiając pocałunek. Chcąc zatrzymać się tak na zawsze.

Ale musieliśmy się oderwać bo jego taksówka czekała. Wyszeptał. - Proszę, przestań płakać. Nie mogę zostawić Cię tutaj kiedy płaczesz. - Więc przestałam. Zatrzymałam się na nim. Otarłam łzy strzepując je z moich rąk i spojrzałam na niego. Pochylił się i pocałował mnie po raz ostatni, i powiedział. - Żegnaj Sophia. - Po tym odwrócił się i wyszedł za drzwi.

Upadłam kiedy zatrzasnęły się za nim. Szlochałam na środku holu. Nie sądzę bym kiedykolwiek czuła tyle bólu od chemioterapii. Czuła się jakbym zerwała.

Przebywać z nim dłużej, warto mieć więcej bólu później?

Krzyknęłam. - JUSTIN! POCZEKAJ!. - i podbiegłam do drzwi.



***

skdhvbcieuveuqwv9iqouvbqea
Jak wam się podoba?
Jak to tłumaczyłam to się popłakałam ;____;
Jak myślicie co będzie dalej?
Jeśli czytasz to pozostaw komentarz to bardzo motywuje ;)
Jeśli chcesz być informowany o nowych rozdziałach to podaj swój nick w zakładce
No to do następnego ♥
KOCHAM WAS ♥
@luvv_biebs
PS następny w przyszłym tygodniu ♥

piątek, 12 lipca 2013

Rozdział 2 (część 2)

Biegłam na zewnątrz aby złapać taxi, kiedy Justin czekał w środku, żeby nie dostać odmrożeń, lub czegoś gorszego. Zamówiłam taxi i kiedy czekałam na to aby pojechać, spojrzałam na Justina. On nadal był zdenerwowany. Jak frustrujące to było, wydawała się jasne, że nie był przyzwyczajony do zapominania żeby zabrać rzeczy. Prawdopodobnie cały czas starał robić się wszystko dobrze.

Nie mogłam powiedzieć że nie byłam zdenerwowana że Justin postanowił się do mnie przyczepić. To właśnie martwi mnie bardziej niż wszystko inne. Ale faktycznie czułam się całkiem miło mogąc mieć kogoś ze sobą, aby wiedzieć że nie jestem sama. Zasygnalizowałam do  niego żeby przyszedł, kiedy taksówkarz
zatrzymał się i zaczął ładować nasze bagaże do bagażnika samochodu.

Przeszedł przez drzwi i mogłam zobaczyć kiedy zimno w niego uderzyło. On natychmiast zaczął się bardziej garbić, i włożył ręce do kieszeni bluzy z kapturem, jego twarz się lekko zmarszczyła. Zaśmiałam się cicho na jego dyskomfort, i dostałam olśnienia.
Ja pozwoliłam mu wejść pierwszemu do taksówki kiedy ja weszłam on pocierał swoje ręce, próbując
stworzyć trochę ciepła dla siebie. Taksówkarz zjechał na siedzeniu.

- Gdzie? - zapytał, ale to zabrzmiało bardziej jak 'whey to?'*.
Nie słyszałam dużo akcentu Kiwi na lotnisku, ale teraz, słysząc ten brzęk sprawia fakt że ja faktycznie rejestruje moje myśli  w New Zealand. Uśmiech rozprzestrzenił się na mojej twarzy.

- Najbliższy sklep odzieżowy proszę - powiedziałam.
Justin odwrócił się do mnie, jego twarz zdobił łagodny uśmiech. - Dlaczego się uśmiechasz?
Przygryzła wargę, cały czas się uśmiechając. - Jesteśmy w New Zealand! Jak myślisz dlaczego się uśmiecham?
On odpowiedział mi z uśmiechem pasującym mój.

Dziesięć minut później zatrzymaliśmy się przy sklepie. To był Abercrombie. Podziękowałam taksówkarzowi i zapytałam czy może poczekać aż wrócimy. Chcemy być szybcy.
Pobiegliśmy i poszliśmy prosto do przedziału z kurtkami. Jeden fioletowy na końcu regału wpadł mi w oko.
Był to głęboki fiole, więc był dobry dla faceta.

- Powinieneś wziąć ten. Fioletowy to mój ulubiony kolor.
Wziął ją z wieszaka i uśmiechnął się. - Mój też.
Uniosłam brwi kiedy zbliżyliśmy się do biurka. - Naprawdę?
Zaśmiał się kiedy podawał kasierowi pieniądze. - Masz z tym jakiś problem?
Uśmiechnęłam się i potrząsnęłam głową, lecz dodałam. - Wiesz że fioletowy jest międzynarodowym kolorem gejów, prawda?

Wsadził resztę do kieszeni i odwrócił się do mnie z rozbawionym uśmiechem. - Tak ale Sophia, Ja nie jestem gejem. A nawet gdybym był, jedno spojrzenie na Ciebie i już bym się zmienił, wszystko jedno.
Śmiałam się na głos i mały rumieniec wkradł się na moją twarz przez jego komplement. Weszliśmy z powrotem do taxi, wolniej tym razem, ponieważ Justin nie musiał biegać z zimna. Miałam szanse aby rozejrzeć się dookoła. Pierwsza rzecz która zwróciła moją uwagę były góry. One były absolutnie piękne.
Biały koc okrywał je od góry do dołu, a ja chciałbym móc po prostu wyciągnąć rękę i go dotknąć.

- Jako pierwsza rzecz pójdźmy jutro na narty, dobrze?
Justin uśmiechnął się - Więc zakładasz że umiem jeździć na nartach?
Wywróciłam oczami. - Dorastałeś w Kanadzie.

- Aha ! - zawołał kiedy wślizgnęliśmy się do taksówki - Wiedziałem, że jesteś większą fanką niż udawałaś.
Zaśmiałam się  - To jest wiedza ogólna, nie pochlebiaj sobie.

Kontynuowałam podziwianie widoków przez okno, całą drogę do hotelu. Kiedy dojechaliśmy powiedziałam - Ten kraj jest taki piękny.
Justin skinął glową - I myślę, że mógłbym naliczyć tutaj milion owiec.
Zaśmiałam się - Wiesz, że jest tutaj większa populacja owiec niż ludzi ?
- Z tego ile tu naliczyłem, tak szczerze nie trudno w to uwierzyć.

Justin uparł się by zapłacić za taksówkę, a potem poszliśmy do hotelu. To był mały uroczy hotel - niezbyt ekstrawagancki, ale mimo to nie tani. Wnętrze było takie same jak w każdym hotelu w Ameryce. Podeszłam do lady - Dzień dobry.
Kobieta przede mną uśmiechnęła się - Witaj, jak mogę Ci pomóc ?
- Proszę sprawdzić. Nazwisko/Imię Linde.

Kobieta klikała na klawiaturze kilka sekund zanim powiedziała - Mam. Już zapłaciłaś za noc w pokoju. Tutaj jest klucz - podała mi małą kartę, która była kluczem - Czwarte piętro, pokój 93.
- Dziękuje - uśmiechnęłam się.

Justin podszedł kiedy skończyłam - Jeden pokój dla jednej osoby, proszę.
- Zarezerwowałeś go już ? - przygryzł wargę i pokręcił głową. Kobieta nagle zmarszczyła brwi - niedobrze - Bardzo mi przykro, wszystko jest zarezerwowane. Nie ma wolnych pokoi.
Justin westchnął - Okej, dziękuję.
- Przykro mi.

Zachichotałam i podeszłam do niego - Nigdy o tym nie pomyślałeś rezerwując samolot, prawda ? - pokręcił głową z żałosnym śmiechem.Podeszłam do kobiety - Może pani dopisać inną osobę do mojego pokoju ? On zostanie ze mną - uśmiechnęła się i skinęła głową.

Wróciłam z powrotem do Justina, który miał na twarzy wdzięczny uśmiech - Dziękuje.
Uśmiechnęłam się - Co ? Myślałeś, że mam zamiar pozwolić Ci oddzielić się do innego hotelu po tym jak pojechałeś za mną przez pół świata ? Nie wydaje mi się.

Pokój był ciekaw, jak reszta hotelu. Było łóżko, rozkładana kanapa, mała lodówka i telewizor. To było dobre na czas, który mieliśmy tu spędzić.
Justin postawił swoje torby w drzwiach i rozejrzał się po pokoju - Więc, w takim razie ty śpisz na kanapie.
Zaśmiałam się i rzuciłam swoje torby na środek podwójnego łóżka - Dobry żart, Bieber - nie odwróciłam się ale usłyszałam jego śmiech kiedy szłam sprawdzić łazienkę.

Poczułam zapach mydła kiedy Justin zawołał - Hej, chcesz iść teraz na obiad, masz czas ?
Wzruszyłam ramionami, choć nie mógł mnie zobaczyć - Oczywiście, powiedziałam, że będę miała, prawda ?
- Yep, powiedziałaś. Przygotuj się - zawołał.

Justin nawet nie wiedział by wziąć kurtkę, jak może wiedzieć gdzie pójść na obiad ? - Dokąd idziemy ?
Usłyszałam jego śmiech z wnętrza pokoju - Przejdziemy przez ten most kiedy się do niego dostaniemy. Po prostu się uszykuj.

Uśmiechnęłam się i zrobiłam tak jak powiedział. Wzięłam prysznic i przygotowałam się kiedy była kolej Justina na wzięcie prysznica. Ubrałam moje czarne jeansy i mój powiewny, fioletowy top z długimi rękawami. Nałożyłam delikatny makijaż i wysuszyłam włosy. Justin wziął swoje ubrania do łazienki i zmienił je tam.

Wrócił z powrotem i uśmiechnął się do mnie - Cóż, nie można wyglądać tak pięknie.
- Dlaczego, dziękuje. Teraz chodźmy jeść.

Justin podobno wykonał parę telefonów kiedy ja brałam prysznic i znalazł restaurację oraz zadzwonił po taksówkę. Jechaliśmy parę minut zanim dojechaliśmy do małego klubu, który wyglądał ciepło i wygodnie, dym z komina tańczył na zewnątrz w powietrzu i intensywne światła wychodziły z okien. Ludzie rozmawiali, śmiali się i jedli przez szybę. Zastanawiałam się jak Justin znalazł takie niesamowite miejsce przypadkowo.
Ale przypomniałam sobie, że stara się być perfekcjonistą. Nasze ręce muskały się o siebie kiedy szliśmy do środka to mały drobiazg, który stanął na czele mojego umysłu. Chciałam dosięgnąć i spleść nasze ręce, ale mój rozsądek powiedział by tego nie robić.

Weszliśmy do środka zapoznając się z dźwiękiem prowadzonych rozmów i lekceważących żartów. Uśmiechnęłam się przez niesamowite uczucia, które dawało to miejsce.
- Dla dwojga - Justin uśmiechnął się do kelnerki.
Skinęła głową patrząc z udawanym uśmiechem na zatapetowanej twarzy i poprowadziła nas w kierunku tyłów sali. Przyjęła nasze zamówienie na burgery i frytki i zostawiła nas samych. Uśmiechnęłam się do Justina

- To miejsce jest naprawdę miłe.
Uśmiechnął się do mnie z powrotem - Podoba Ci się ? Jest dość przypadkowe.
Popatrzyłam naokoło na roześmiane twarze - Myślę, że wszystkie uczucia sprawiają, że jest niesamowite. Jest takie jasne i ciepłe.
- Jak ty - powiedział.

Zmarszczyłam brwi i wstydliwy uśmiech uformował się na mojej twarzy - Nie jestem taka*.
Zaśmiał się - Jesteś bardzo. Przez cały ten czas jaki Cię znam...
- ...masz na myśli cały dzień i pół ?
- Nie dasz rady wytrzymać nawet pięciu minut bez uśmiechu albo śmiania się - dokończył, kompletnie ignorując to, że mu przerwałam.

Spojrzałam w dół kiedy rumieniec wkradł się na mój policzek - Myślę, że tak. Staram się być szczęśliwa, bo uważam smutek za bezużyteczne uczucie.
- Zgadzam się.

Ponownie rozejrzałam się wkoło i wygadałam się zanim pomyślałam - Mój brat pokochałby miejsce jak to.
- Masz brata ?
Chciałam zasłonić dłonią usta,ale to by tylko sprawiło, że zapytałby dlaczego nie chcę mówić o swojej rodzinie. Więc tylko skinęłam - Starszego brata.
- Podoba Ci się to, że masz starszego brata ? Nie wiem jak to jest bo ja jestem najstarszy.
Próbowałam utrzymać uśmiech na mojej twarzy kiedy mówiłam - Podobało - dobrze jest mieć zawsze kogoś koło siebie. Kto Cię ochroni.
Justin podniósł swoje brwi - Och, więc jest opiekuńczy. Co robił, gdy się dowiedział, że wybierasz się sama w podróż ?

To było najtrudniejsze pytanie, na jakie kiedykolwiek musiałam odpowiedzieć, wciąż się uśmiechałam kiedy mówiłam - Był zdenerwowany, ale dał spokój - pokręciłam głową by usunąć z głowy obraz łzawych oczu mojego brata.
Zanim Justin mógł zadać mi więcej trudnych pytań, kelnerka przyniosła nam jedzenie. Justin patrzył na kelnerkę kiedy ta kładła nasze jedzenie - Mogę dostać piwo ? - skinęła, a Justin odwrócił się w moją stronę - Też chcesz ?
Przygryzłam wargę i potrząsnęłam głową - Poproszę wodę - Tak rozpaczliwie chciałam piwo. Ale nie mogę mieszać alkoholu z lekami. Klenerka ponownie skinęła i wyszła.

- Czy to normalne by przez całe nasze bycie w restauracji nie powiedzieć słowa ? - Justin zachichotał.
Zaśmiałam się i zorientowałam, że kobieta nic nie powiedziała od kiedy weszliśmy- Wiesz jak mówią, lepiej dla wszystkich by myśleć, że jesteś głupi niż otwierać buzie i dawać im dowody na to, że mają rację.
Uśmiechnął się - Tak naprawdę nigdy o tym nie słyszałem.
- Mimo to, to jest dobre, prawda ?

Zaśmiał się i skinął głową. Dokończyliśmy obiad w komfortowej rozmowie, poznając się lepiej. Kiedy przyszedł czas by zapłacić, spostrzegłam, że nie chciałam by to się skończyło. Chciałam zostać w tym budynku na zawsze z Justinem, jedząc hamburgery i śmiejąc się.
- Chcesz iść na mały spacer zanim wrócimy z powrotem do hotelu ? - Justin zapytał kiedy zbliżaliśmy się do drzwi.

Skinęłam, chociaż będzie mi zimno, to na pewno będzie przyjemne. Wyszliśmy z restauracji i spacerowaliśmy po małym mieście, w którym byliśmy. Wydawało się dość ruchliwe, z ludźmi spacerującymi wkoło, rozmawiającymi i kupującymi. Wskazywaliśmy na okna, które podobają nam się najbardziej, jak mówiliśmy i śmialiśmy argumentując to z wielkim akcentem kiwi.

Justin nagle wskazał na mały park, przyozdobiony w grubą warstwę śniegu - Chcesz zrobić bałwana ?
Zachichotałam i skinęłam biegnąc w stronę parku. Usłyszałam śmiech Justina kiedy był za mną. Dotarliśmy do parku i zaczęłam robić dolną część. Justin poszedł w moje ślady i zaczął turlać środkową część.
- Och dalej, moja babcia może szybciej turlać niż ty ! - droczyłam się z nim kiedy prawie kończyłam kulać moją, a Justin nie był nawet blisko skończenia swojej.

Wstał i posłał mi piorunujące spojrzenie. Wystawiłam mu język - Dostaniesz za swoje. I tak rozpoczęła się walka na śnieżki. Oczywiście Justin wygrał.
Udało nam się skończyć bałwana po pół godzinnym turlaniu, z przerwą na walkę na śnieżki - To zabiera wieczność.

Justin się zaśmiał - Myślę, że jest skończony.
Zmarszczyłam na niego brwi - Nie ma głowy.
- Pozwolę sobie być innego zdania - powiedział kiedy poszedł naokoło i lekko przykucnął za bałwanem, kładąc głowę na szczycie. To była najbardziej zabawna rzecz jaką udało mi się zobaczyć od dłuższego czasu.

Wybuchnęłam śmiechem, ale udało mi się wydusić - Nie ruszaj się ! Nie ruszaj ! - wzięłam mój telefon i zrobiłam dwa zdjęcia.
Justin zachichotał - Ty też musisz mieć zdjęcie.

Patrzyłam co robi, ale nie musiałam kucać by umieścić głowę na szczycie. Zrobił zdjęcie chichotając. Uśmiechał się kiedy do mnie podszedł, moja głowa wciąż była na szczycie 'bałwana'. Jego uśmiech stał się delikatniejszy kiedy przybliżał się do mnie. Powiedział tak cicho jakby szeptał - Jesteś najsłodszym bałwanem jakiego kiedykolwiek widziałem, Sophia.

A potem pochylił się i mnie pocałował.
Mój brzuch wybuchł motylami, przez te parę sekund kiedy jego usta były na moich, uśmiech rozprzestrzenił się na mojej twarzy kiedy się odsunął.Otworzyłam oczy i zobaczyłam jak się do mnie uśmiecha.

Trzymaliśmy się za ręce w drodze do taksówki, ale nie pocałowaliśmy przez resztę wieczoru. Mimo to zachowaliśmy uśmiech, a ja tak strasznie chciałam go pocałować. Ale podobało mi się, że nie próbował znowu, bo to nie powinno było się zdarzyć.

Ten romans zakończy się w Nowej Zelandii, ale starałam się o tym nie myśleć, bo miałam zamiar się tym cieszyć zanim się skończy.

Przed spaniem wyciągnęłam moją listę i skreśliłam numer 65: Mieć pocałunek, który sprawi, że się po nim uśmiechniesz.

***
Okay, tak wiem że rozdział miał być do wtorku PRZEPRASZAM !

Bijemy brawa dla wspaniałej, najukochańszej, najcudowniejszej @Danger_Loverr ♥
Gdyby nie ona to rozdziały by nie było.
Beli aka The Best Friend Ever ♥
Kocham Cię ♥

No to do następnego ♥

P.S. Nie wiem kiedy będzie, lecz postaram się go dodać w następnym tygodniu.
Przepraszam że musicie tyle czekać na rozdziały ;(

Jeszcze raz dziękuję @Danger_loverr jesteś kochana ♥

P.S. JEŚLI CHCE BYĆ INFORMOWANI TO ZAPISUJCIE SIĘ DO ZAKŁADKI INFORMOWANI

♥ KOCHAM WAS ♥
@luvv_biebs

piątek, 5 lipca 2013

Rodział 2 (część 1)

Wsiadłam do samolotu, zapach jego siedzeń i rześkie powietrze stało się mi bardzo znajome przez ostatnie półtora miesiąca, było wszędzie. Doszłam do mojego miejsca i usiadłam, poczułam zmęczenie. Spodziewałam się go. Tak dużo ostatnio robiłam, to było naturalne że poczułam to na moim ciele. Jeszcze tylko miesiąc i już nie będę zmęczona.
Zamknęłam oczy i pomyślałam o Justinie. Boże on był piękny, jego osobowość i wygląd. Gdybym nie była w takich okolicznościach, była bym tam dla niego. Chcemy być razem po tak krótkim czasie.
Poczułam że za nim tęsknię, a raczej za tym co mogłoby być. Uśmiechnęłam się, choć spotkałam go przed końcem tego doświadczenia.
W mojej pamięci, bezczelnie przyglądałam się detalom jego twarzy. Sposób w jaki jego usta były wygięte, jak jego szczęka była ustawiona i nasze bliźniacze oczy. Przypomniałam sobie sposób w jaki się uśmiechał - słodkie. Jego głos 'Oh, przepraszam.'
Moje oczy się otworzyły. Jego głos. Rozglądałam się gorączkowo po samolocie. Mając nadzieję że to sobie wyobraziłam, to nie było  na prawdę. Moje myśli były zakręcone przez kilka sekund - czułam jakby to były godziny - szukałam za nim po pokładzie. Dopiero kiedy obróciłam się na siedzeniu zobaczyłam go. Przebrał się w  jeansy i sweter, wygodne ubrania lotnicze. Jego ręce były rozciągnięte nad głową kiedy położył swój bagaż do głównego schowka.
Po pierwsze moje serce zamarło na jego widok - rozradowanie. Ale w rzeczywistości kopnęłam go i chciałam go zabić. Nie mówiłam mu że potrzebuję zrobić to sama? Dlaczego miałby na to nalegać? Nie zrozumiał jak poważna byłam. To było zadanie w pojedynkę, ze wszystkich prawdziwych powodów.
- Justin! - syknęłam przez zaciśnięte zęby.
Jego głowa obróciła się w moim kierunku, najpierw z wielkim uśmiechem na twarzy, a gdy dostrzegł mój gniew, znikł. Wyglądał, dla mojej satysfakcji, bardzo przerażony.
- Idziesz tutaj - syknęłam.
Przygryzł wargę i podszedł do mnie.
- Hey Sophia.
Potrząsnęłam głową - Justin. Mówiłam Ci, nie możesz jechać. Mam swoje powody. Muszę zrobić to sama.
Justin westchnął - Sophia, zawsze chciałem jechać do New Zealand. Chcę żebyś to wiedziała. To jest doskonała okazja dla obu tych rzeczy.
Westchnęłam w frustracji - Tak, ale Justin, nie możesz jechać. Nie możesz wisieć nade mną. Nie możesz mnie poznać.
Wyrażenia Justina zaczęły dmuchać z frustracji. - Dlaczego do cholery nie, Sophia?
Zacisnęłam zęby. - Ponieważ! - zawołałam. Nie mogłam dać mu lepszego powodu niż ten. Nie było nic więcej co mogłam powiedzieć. Miałam swoje powody, ale on nie mógł ich poznać. Nie pozwolę mu ich poznać.
- No cóż, wybiorę się do New Zealand, bez względu na to co powiesz, ale to zależy od Ciebie czy nie będziemy spędzać czasu razem, dobrze? - Justin zapytał, najwidoczniej chciał zakończyć tą małą kłótnię.
Westchnęłam. - Nieważne. Nie siadaj obok mnie w samolocie.

Justin wywrócił oczami i wrócił na swoje miejsce. Skrzyżowałam ręce i prychnęłam. To był pierwszy raz w całej podróży kiedy nie czułam nic oprócz szczęścia, i od  czasu do czasu samotności. Justin zrujnował wszystko.

Nie zabrałam swojej rodziny zemną, nie zabrałam swoich najbliższych przyjaciół zemną, nie wzięłam nawet mojego pup, Pip*. Pip wykorzystywałam do podróżowania zemną do każdego kraju w którym byłam. Ale nigdy nie brałam nikogo, ponieważ oni są tylko uciążeniem. Uciążeniem które musiałabym nosić ze sobą w podróży. Musiałam zrobić to sama. Ale, Justin ciągle był wyznaczony do bycia moim nowym bagażem.

Westchnęłam i oparłam głowę na fotelu. Czy żałuję że nie spędzam z nim czasu, czy też żałuję spędzać z nim czas? To nie było pytanie żebym zrobiła coś więcej, tylko pytanie na logikę.

Stuardessa powiedziała nam że zaraz będziemy startować. Kiedy zrobili ich mały pokaz jak uciec z samolotu w sytuacji awaryjnej, mój umysł wciąż się zastanawiał i zastanawiał.

Samolot zaczął startować, moje dłonie mocno ściskały podłokietniki. Byłam na sześciu lub siedmiu samolotach przez ostanie półtora miesiąca, sama, a ja nadal byłam przerażona kiedy startuje. Nigdy szczerze nie wierzyłam że może być katastrofa samolotu, ale to były małe wątpliwości w mojej głowie.

Jak tylko samolot wyrównał lot, zamknęłam oczy i powoli zasnęłam biorąc moje obawy z dala.

Obudziłam się i sprawdziłam zegarek. Spałam tylko około dwie godziny, więc miałam sporo czasu. Podjęłam decyzję co do sytuacji z Justinem i modliłam się, że nie będę tego żałować.

Rozpięłam pas, i przeniosłam stopy aby ubrać moje grube skarpetki. Gdy już były założone, wstałam i ruszyłam swoją drogą, mijając śpiących ludzi jak jak. Światła w samolocie były wyłączone, aby pomóc ludziom którzy mają trudności ze spaniem z włączonym światłem, więc było trudno zobaczyć twarze i inne.

Moje oczy szybko dostosowały się do światła lub raczej jego braku i zobaczyłam blondyna którego szukałam, teraz ubranego w bluzę z kapturem z głową odchyloną do tyłu na fotelu, śpiącego. Uśmiechnęłam się na jego twarz. Jego usta były szeroko otwarte, a jego nos spłaszczał się co kilka sekund.

Wyciągnęłam rękę i popchnęłam go lekko w ramię. Wydawało się że wystarczyło aby jego powieki zatrzepotały a usta powoli zamykały.
- Sophia? - zapytał grubym sennym głosem.
Uśmiechnęłam się łagodnie - choć nie mógł tego zobaczyć - i powiedziałam.
- Yeah. Mogę z tobą porozmawiać? Tam jest wolne miejsce obok mojego.
Spojrzał na śpiącego starca obok niego i skinął głową. Moje miejsce będzie bardziej prywatne i miłe. Oboje łagodnie wyścieleni wróciliśmy na moje miejsce, bardziej z przodu pierwszego obszaru klasy.
Wzięłam moje miejsce obok okna, a Justin wziął jedno obok mnie, z brzegu. Miałam wygodnie przez dopasowany koc który stewardessa musi położyć na moich nogach i dopasować poduszkę za plecami. Kiedy wkońcu spojrzałam w górę, Justin patrzył na mnie wyczekująco.
Westchnęłam łagodnie i powiedziałam.
- Chcę spędzać z tobą czas. - Uśmiech lekko zaczął rosnąć na jego twarzy przez moje słowa. - Ale możemy spędzić tylko razem czas na dwie rzeczy. Po tym pójdziemy oddzielnymi drogami, okay?
Zamyślił się na chwilę zanim zapytał.
- Co jeśli nie chcesz iść oddzielnymi drogami?
Przygryzłam wargę. - Będę musiała nawet jeśli nie chcę. Nikt nie ma mi pomóc w tym wyzwaniu.
- Kto powiedział?
- Ja powiedziałam.
Osunął się na fotelu. - Dobrze, ale my musimy zrobić kilka rzeczy które ja muszę zrobić kiedy będziemy spędzać razem czas w New Zealand.
Zaśmiałam się i skinęłam głową. - Okay, zgoda.
Uśmiechnął się i wykrzyknął - TAK!
Stara kobieta po drugiej stronie pochyliła się i dramatycznie podniosła palec do swoich ust i głośno 'SHHHHHH!' do nas.

Zaśmiałam się cicho. - Justin, proponuję abyś był cicho zanim starsza pani pobije Cię na śmierć swoją laską.

Wypuścił lekki chichot. - Cały się trzęsę.

W zasadzie Justin i ja resztę lotu spędziliśmy na spaniu i przerwach i oglądaniu filmów an małym ekranie na przeciwko naszych siedzeń. Kiedy samolot zaczął lądować, moje nerwy kopnęły ponownie. Zapięłam pas, a moje ręce mocno zaciskały podłokietnik.

Moje działanie  niepozostały niezauważone. Justin szepnął. - Wszystko w porządku?

Skinęłam głową szybko. - Yeah, jest dobrze. Jestem po prostu trochę zdenerwowana przy stratach i lądowaniach.

On skinął ze zrozumieniem. - Nie latasz bardzo często, tak?

Wypuściłam drżący chichot. - Latam bardzo często,  faktycznie. Bardzo, bardzo często.

On wypuścił mały chichot. - Wtedy nie powinnaś być już do tego przyzwyczajona? Sophia masz dziwny charakter.

Wylądowaliśmy bezpiecznie i szybko przedostaliśmy się przez ochronę lotniska. Zbliżaliśmy się do wyjścia gdy zatrzymałam Justina.
- Może chcesz założyć swoją kurtkę albo coś.

Rozpięłam moją torbę i zaczęłam wyciągać moją niebieską kurtkę.

Spojrzał się na mnie dziwnie. - Kurtka?

Złączyłam brwi. - Tak, kurtka, wiesz, rzecz która zatrzymuje ciepło.

Wzruszył ramionami. - Mam tylko swoją bluzę z kapturem.

Stanęłam w połowie drugiego piętra. - Nie zabrałeś jakiejkolwiek kurtki?

Nagle walnął ręką w swoje czoło. - Pieprzyć wszystko!
zrobił kolisty ruch swoimi rękami. - Jestem sezon do tyłu. Cholera!

Przebiegłam ręką przez moje włosy i chichot uszedł z moich ust. - Tak jesteś teraz w środku zimy w New Zealand, bez kurtki. Masz zamiar zamarznąć po drodze do taksówki, i po drodze z taksówki do jakiegoś sklepu z ubraniami jaki znajdziemy.

- Nie mogę uwierzyć że coś takiego wyleciało mi z głowy. - Jego ręka ciągle znajdowała się na czole.

Zaśmiałam się jeszcze raz. - Mogę!  Prawdopodobnie spakowałeś się w pięć minut żeby zdążyć na samolot. - uśmiechnęłam się - Jest dobrze, pójdziemy kupić Ci jakąś. Żadna duża sprawa.

Westchnął wyraźnie wciąż zirytowany sobą. - W porządku, chodźmy.







    




***

pup, pip* - nie wiedziałam jak to przetłumaczyć więc zostawiłam tak.
PRZEPRASZAM ŻE TAK DŁUGO NIE DODAWAŁAM.
Teraz postaram się dodawać je częściej.
Jeśli możecie to zostawcie jakiś komentarz żebym wiedziała czy w ogóle ktoś czyta.
PRZEPRASZAM.
Następna część rozdziału pojawi się do wtorku.
Dziękuję, Kocham Was ♥
@luvv_biebs